رزرو آنلاین هتلclose
مناطق دیدنی اصفهان

زمان جاری : سه شنبه 04 تیر 1398 - 4:39 قبل از ظهر
نام کاربری : پسورد : یا عضویت | رمز عبور را فراموش کردم





ارسال پاسخ
تعداد بازدید 5065
نویسنده پیام
mojri آفلاین

هیات مدیره
ارسال‌ها : 731
عضویت: 29 /8 /1392
تشکرها : 330
تشکر شده : 860
مناطق دیدنی اصفهان
یه معرفی مفید و مختصر از این مناطق به همراه عکس؛ سعی کنید عکسایی که میفرستید با کیفیت باشن و تعدادشونم زیاد باشه.


امضای کاربر : سلام 
هنر داشتن 1000 دوست نیست ؛ هنر نگه داشتن دوستی واسه 1000 ساله
شنبه 09 آذر 1392 - 20:40
نقل قول این ارسال در پاسخ گزارش این ارسال به یک مدیر
aseman آفلاین



ارسال‌ها : 23
عضویت: 20 /9 /1392
سن: 17
تشکرها : 12
تشکر شده : 25
پاسخ : 5 RE مناطق دیدنی اصفهان

امضای کاربر : بعضی وقتا مجبوری تو فضای بغضت بخندی …
 دلت بگیره ولی دلگیری نکنی …
شاکی
بشی ولی شکایت نکنی …
گریه کنی اما نزاری اشکات پیدا بشن …
خیلی چیزارو
ببینی ولی ندیدش بگیری …
 خیلی ها دلتو بشکنن و تو فقط سکوت کنی …
چهارشنبه 20 آذر 1392 - 20:51
نقل قول این ارسال در پاسخ گزارش این ارسال به یک مدیر
aseman آفلاین



ارسال‌ها : 23
عضویت: 20 /9 /1392
سن: 17
تشکرها : 12
تشکر شده : 25
پاسخ : 6 RE مناطق دیدنی اصفهان

امضای کاربر : بعضی وقتا مجبوری تو فضای بغضت بخندی …
 دلت بگیره ولی دلگیری نکنی …
شاکی
بشی ولی شکایت نکنی …
گریه کنی اما نزاری اشکات پیدا بشن …
خیلی چیزارو
ببینی ولی ندیدش بگیری …
 خیلی ها دلتو بشکنن و تو فقط سکوت کنی …
چهارشنبه 20 آذر 1392 - 20:51
نقل قول این ارسال در پاسخ گزارش این ارسال به یک مدیر
aseman آفلاین



ارسال‌ها : 23
عضویت: 20 /9 /1392
سن: 17
تشکرها : 12
تشکر شده : 25
پاسخ : 7 RE مناطق دیدنی اصفهان

امضای کاربر : بعضی وقتا مجبوری تو فضای بغضت بخندی …
 دلت بگیره ولی دلگیری نکنی …
شاکی
بشی ولی شکایت نکنی …
گریه کنی اما نزاری اشکات پیدا بشن …
خیلی چیزارو
ببینی ولی ندیدش بگیری …
 خیلی ها دلتو بشکنن و تو فقط سکوت کنی …
چهارشنبه 20 آذر 1392 - 20:52
نقل قول این ارسال در پاسخ گزارش این ارسال به یک مدیر
aseman آفلاین



ارسال‌ها : 23
عضویت: 20 /9 /1392
سن: 17
تشکرها : 12
تشکر شده : 25
پاسخ : 8 RE مناطق دیدنی اصفهان

امضای کاربر : بعضی وقتا مجبوری تو فضای بغضت بخندی …
 دلت بگیره ولی دلگیری نکنی …
شاکی
بشی ولی شکایت نکنی …
گریه کنی اما نزاری اشکات پیدا بشن …
خیلی چیزارو
ببینی ولی ندیدش بگیری …
 خیلی ها دلتو بشکنن و تو فقط سکوت کنی …
چهارشنبه 20 آذر 1392 - 20:52
نقل قول این ارسال در پاسخ گزارش این ارسال به یک مدیر
aseman آفلاین



ارسال‌ها : 23
عضویت: 20 /9 /1392
سن: 17
تشکرها : 12
تشکر شده : 25
پاسخ : 9 RE مناطق دیدنی اصفهان

امضای کاربر : بعضی وقتا مجبوری تو فضای بغضت بخندی …
 دلت بگیره ولی دلگیری نکنی …
شاکی
بشی ولی شکایت نکنی …
گریه کنی اما نزاری اشکات پیدا بشن …
خیلی چیزارو
ببینی ولی ندیدش بگیری …
 خیلی ها دلتو بشکنن و تو فقط سکوت کنی …
چهارشنبه 20 آذر 1392 - 20:53
نقل قول این ارسال در پاسخ گزارش این ارسال به یک مدیر
aseman آفلاین



ارسال‌ها : 23
عضویت: 20 /9 /1392
سن: 17
تشکرها : 12
تشکر شده : 25
پاسخ : 10 RE مناطق دیدنی اصفهان

امضای کاربر : بعضی وقتا مجبوری تو فضای بغضت بخندی …
 دلت بگیره ولی دلگیری نکنی …
شاکی
بشی ولی شکایت نکنی …
گریه کنی اما نزاری اشکات پیدا بشن …
خیلی چیزارو
ببینی ولی ندیدش بگیری …
 خیلی ها دلتو بشکنن و تو فقط سکوت کنی …
چهارشنبه 20 آذر 1392 - 20:53
نقل قول این ارسال در پاسخ گزارش این ارسال به یک مدیر
aseman آفلاین



ارسال‌ها : 23
عضویت: 20 /9 /1392
سن: 17
تشکرها : 12
تشکر شده : 25
پاسخ : 12 RE مناطق دیدنی اصفهان

امضای کاربر : بعضی وقتا مجبوری تو فضای بغضت بخندی …
 دلت بگیره ولی دلگیری نکنی …
شاکی
بشی ولی شکایت نکنی …
گریه کنی اما نزاری اشکات پیدا بشن …
خیلی چیزارو
ببینی ولی ندیدش بگیری …
 خیلی ها دلتو بشکنن و تو فقط سکوت کنی …
چهارشنبه 20 آذر 1392 - 20:57
نقل قول این ارسال در پاسخ گزارش این ارسال به یک مدیر
aseman آفلاین



ارسال‌ها : 23
عضویت: 20 /9 /1392
سن: 17
تشکرها : 12
تشکر شده : 25
پاسخ : 16 RE مناطق دیدنی اصفهان

امضای کاربر : بعضی وقتا مجبوری تو فضای بغضت بخندی …
 دلت بگیره ولی دلگیری نکنی …
شاکی
بشی ولی شکایت نکنی …
گریه کنی اما نزاری اشکات پیدا بشن …
خیلی چیزارو
ببینی ولی ندیدش بگیری …
 خیلی ها دلتو بشکنن و تو فقط سکوت کنی …
چهارشنبه 20 آذر 1392 - 21:30
نقل قول این ارسال در پاسخ گزارش این ارسال به یک مدیر
aseman آفلاین



ارسال‌ها : 23
عضویت: 20 /9 /1392
سن: 17
تشکرها : 12
تشکر شده : 25
پاسخ : 19 RE مناطق دیدنی اصفهان

امضای کاربر : بعضی وقتا مجبوری تو فضای بغضت بخندی …
 دلت بگیره ولی دلگیری نکنی …
شاکی
بشی ولی شکایت نکنی …
گریه کنی اما نزاری اشکات پیدا بشن …
خیلی چیزارو
ببینی ولی ندیدش بگیری …
 خیلی ها دلتو بشکنن و تو فقط سکوت کنی …
چهارشنبه 20 آذر 1392 - 21:36
نقل قول این ارسال در پاسخ گزارش این ارسال به یک مدیر
hamandish آفلاین



ارسال‌ها : 451
عضویت: 28 /8 /1392
تشکرها : 1432
تشکر شده : 2280
پاسخ : 21 RE مناطق دیدنی اصفهان



عکس های حاشیه زاینده رود اصفهان در شب ، عکس زاینده رود


عکس های حاشیه زاینده رود اصفهان در شب ، عکس زاینده رود


سی و سه پل ، عکس های حاشیه زاینده رود اصفهان در شب ، عکس زاینده رود


حاشیه رودخانه ، عکس های حاشیه زاینده رود اصفهان در شب ، عکس زاینده رود


پل فلزی ، عکس های حاشیه زاینده رود اصفهان در شب ، عکس زاینده رود


سی و سه پل ، عکس های حاشیه زاینده رود اصفهان در شب ، عکس زاینده رود


سی و سه پل در شب ، عکس های حاشیه زاینده رود اصفهان در شب ، عکس زاینده رود


پل مارنان ، عکس های حاشیه زاینده رود اصفهان در شب ، عکس زاینده رود


عکس های حاشیه زاینده رود اصفهان در شب ، عکس زاینده رود



امضای کاربر : .........
پنجشنبه 21 آذر 1392 - 01:34
نقل قول این ارسال در پاسخ گزارش این ارسال به یک مدیر
hamandish آفلاین



ارسال‌ها : 451
عضویت: 28 /8 /1392
تشکرها : 1432
تشکر شده : 2280
پاسخ : 22 RE مناطق دیدنی اصفهان
اينها شاهدان تاريخند؛ شاهدان به ظاهر خاموشي که به هزار زبان در سخنند. سلسله ها و حکومت ها آمده اند و رفته اند، قرن ها گذشته و تاريخ بارها ورق خورده و آنها شاهد اين اتفاقات بوده اند. پل هاي اصفهان نه تنها نظاره گران تاريخ بوده اند که در ذهن مردم اين شهر هم ياد آور خاطره هاي بي شماري هستند، خاطره هايي که از نسلي به نسل ديگر منتقل مي شود و هويت هر نسل را به نسل پيش از خود گره مي زند.
قرن هاست که وقتي زاينده رود پا به شهر اصفهان مي گذارد کارش فقط سيراب کردن مزارع و باغ ها نيست، مايه تفريح و تفرج مردم شهر هم هست. اصفهاني ها سالهاست که به يمن وجود پل ها از روي آب رد مي شوند و به تماشايش مي نشينند و لحظه ها و گاه ساعت ها به آب نزديک و نزديک تر مي شوند.
پل هاي اصفهان رفيقان ساليان مردم و زاينده رودند؛ 11 پل که دو بخش شمالي و جنوبي اصفهان را به هم متصل مي کنند و قديم ترينشان به هزار سال پيش نسبت داده شده. از پل هاي امروزي اصفهان که بگذريم، پنج پل تاريخي اين شهر قرن هاست که با زنده رود آشنايند. زاينده رود در بدو ورود به شهر، با پل «مارنان» اولين پل آشنا مي شود و پس از هم کناري با پل هاي «سي و سه پل»، «جويي»، «خواجو» و «شهرستان» از اصفهان مي رود.
وقتي دو سال پيش مردم اصفهان براي مدتي طولاني از تماشاي آب زنده رود محروم شدند، کسي باورش نمي شد که خشک شدن زاينده رود، آنها را تا اين حد افسرده و غمگين کند. پل هاي اصفهان براي مردم اين ديار فقط محل عبور از رود نيستند، خاطره تاريخي و جمعي آنهايند. پل هايي که خاطره قرن ها زندگي مردم اصفهان را در ذهن خود دارند و شاهدان گذر تريخ بر اين خطه بوده اند. شاهد آبپاشي ها، جشن ها و تاخت و تازها.
اقليم ايران مردمانش را بر آن داشته که احترامي خاص براي آب قائل شوند و شايد بشود بي پروا گفت که در پرونده خود از برترين خلاقيت ها در مهار طبيعت بدون آسيب به آن برخوردارند. پل هاي تاريخي اصفهان نمونه اي از اين دغدغه و خلاقيتند، سازه هايي شهري که هم ابزاري براي عبورند و هم محلي براي تأمل. مکان هايي که تلاقي پل و انسان و رود در آنها زيست تازه اي را به وجود آورده. اينجاست که با خشکي زاينده رود، اين پل ها معناي خود را از دست مي دهند و تکه اي از تجربه زيستي و تاريخي مردمان يک شهر نابود مي شود.
زاينده رود از ارتفاعات زردکوه بختياري و از «کوهرنگ» سرچشمه مي گيرد و از مغرب به مشرق تا باتلاق «گاوخوني» جريان مي يابد و در مسير خود با گذشتن از شهر اصفهان آن را به دو قسمت شمالي و جنوبي تقسيم مي کند، همان دو قسمتي که مردم اصفهان اون ور آب و اين ور آب خطابش مي کنند. باعث اتصال اين دو بخش شهر پنج پل تاريخي و شش پل امروزي هستند. در حال حاضر عابري که در شهر اصفهان قدم مي زند مي تواند از روي پنج پل تاريخي عبور کند که قدمتشان از دوره ساساني شروع شده و تا صفويه ختم مي شود.
 تا حدود اواخر دوره صفوي، شهر اصفهان تنها در وجه شمالي رودخانه بود و جنوب رودخانه خارج از شهر به حساب مي آمد. سي و سه پل، خواجو و شهرستان که در داخل شهر بودند تا مدتها نقش دروازه هاي اصفهان را به عهده داشتند و براي همين هم هر سه داراي نگهباني يا راهدارخانه اند.
تفرجگاهي به نام پل
 «بر بالاي اين پل به دستور، خيابان و دو طرف غُرف ها بسته اند و سر طاق هاي غُرف ها را کاشي کاري کرده و در ميان عمارت و نمايي ساخته اند که در غرف ها و درآن عمارت همه نشيمن مردمان عام و خاص مي باشد که به تفرج و تماشا آيند و شاه عباس بعد از اتمام آن در آنجا چند شبي جشن و چراغان فرموده اند.» اين توصيفي است که رضاقلي خان هدايت ــ اديب ، شاعر و تذکره نويس دوره قاجار ــ در کتاب «روضه الصفاي ناصري» درباره پل خواجو در زمان صفوي آورده. پل خواجو بخشي از مجموعه اي بوده که به حصار شاهي شهره اند.

اين مجموعه متشکل از سي و سه پل (الله وردي خان)، پل جويي و پل خواجو (بابا رکن الدين) بوده اند که غير از کاربردهاي معمول خود، جزء حصار حرمسراي شاهي هم بوده اند. ديواره شرقي سي و سه پل و ديواره غربي خواجو به عنوان ادامه حصار محدوده حريم شاهي به حساب مي آمده اند و پل جويي کاملاً در خدمت اندروني بوده. فضاي درون اين حصار، حرمسرايي است که شاه عباس دوم ساخت و به اصطلاح اندروني او بود و ضلع جنوبي رودخانه بيروني او که عمارت هفت دست و آينه خانه و نمکدان و... در آن قسمت قرار داشتند.

بعدها ظل السلطان ــ والي اصفهان در دوران قاجار ــ آنها را به شرط تخريب فروخت و امروز نامي از آنها مانده. پل جويي که بين اين دو پل قرار داشته در اصل جوي آبي را از يک طرف پل به طرف ديگر هدايت مي کرده براي آبياري و زيبايي باغ شاهي، در زمان جشن ها و اوقاتي که شاه دستور مي داده، مردم هم مي توانسته اند از اين جهت از پل ها استفاده کنند. يکي از جشن هاي معروف آن دوران، جشن آبپاشان يا آبريزان بوده که 13 تيرماه هر سال در کنار رود برگزار مي شده و مردم بر سر و روي هم آب مي پاشيده اند. در اصفهان دوران صفوي، شاه و سفراي خارجي از شاه نشين پل خواجو به تماشاي اين جشن مي نشسته اند.

 در سفرنامه ها آمده است که مردم در اين مراسم لباس هاي کهنه مي پوشيدند و با کاسه به روي هم آب مي پاشيدند و در اين بين، سرهاي شکسته و خونين هم فراوان بوده که به اين هنگام شاه دستور توقف اين جشن را مي داده است. امروزه گردشگران با پل هاي خواجو و سي و سه پل بيشتر از ديگر پل هاي تاريخي آشنايند. درست است که اين دو پل در نوع خود منحصر به فردند اما ديگر پل هاي تاريخي شهر اصفهان هم براي خود تاريخ و هويتي جداگانه دارند.

پل اول؛ مارنان

 اولين پل تاريخي شهر اصفهان در مسير زاينده رود، «مارنان» است؛ پلي که امروز داخل شهر اصفهان است و در گذشته پلي نزديک به حريم شهر به حساب مي آمده. مارنان پلي است که در گذشته مورد استفاده ارامنه براي ورود به شهر اصفهان بوده. اين پل در گذشته روستاي مارنان را به منطقه جلفا وصل مي کرده و امروزه در جنوب غربي اصفهان قرار دارد. درباره وجه تسميه اين پل نقل هاي مختلفي وجود دارند. بعضي مي گويند نام اين پل «ماربين» و همان «مهربين» در فرهنگ اوستايي است. عده اي هم پيچ و تاب مارگونه را که زاينده رود پيش از ورود به اصفهان و در منطقه اين پل به خود مي دهد دليل اين نام گذاري دانسته اند. بناي اوليه اين پل را مربوط به پيش از دوران صفوي دانسته اند. در زمان شاه سليمان صفوي، يکي از ثروتمندان ارامنه اصفهان باني مرمت و بازسازي اين پل مي شود و از همين رو شاه سليمان به او لقب «سرفراز» اعطا مي کند ین پل در خيابان مطهري بين پل فلزي و پل وحيد ساخته شده و واسطه اتصال دو ساحل شمالي و جنوبي رودخانه در غربي ترين قسمت شهر اصفهان بوده شكل امروزي اين پل با نماي ساختماني عصر صفوي تغيير اساسي نكرده است ولي تعميرات مكرري را سر گذارنده استتا يکي ديگر از نام هاي اين پل، سر فراز شود

]

سی وسه پل


 بيراه نيست اگر بگوييم سي و سه پل مشهورترين پل اصفهان است، پلي که در بسياري از موارد به عمومي ترين نشانه و نماينده پل هاي اصفهان بدل شده. جالب است که در چند دهه اخير هم خبرهاي بد براي پل هاي اصفهان هميشه در اطراف اين پل چرخيده. يکي از آنها به دوران پهلوي باز مي گردد. مي گويند در مراسمي نظامي قرار بر اين بوده که رژه از خيابان چهار باغ شروع شود و با گذر از سي و سه پل ادامه پيدا کند که براي پل بسيار زيانبار بود. بنا به روايت کساني چون مهندس آقاجاني و استاد کار اولکي، اگر جسارت و دلبستگي مرحوم بهشتيان ــ از مفاخر ملي و فعال ميراث فرهنگي اصفهان ــ نبود، اين اتفاق رخ مي داد. بهشتيان با باخبر شدن از چنين برنامه اي تهديد پيش روي پل را به گوش مسؤولان نظامي و سازمان ميراث فرهنگي وقت مي رساند.

 اما نامه نگاري هاي بسيار او بي فايده مي ماند. . روز مانور نظامي، تانک و توپ ها که به پل چهارباغ مي رسند، عباس بهشتيان نزديک پل، جلوي يک تانک دراز مي کشد و مي گويد هرکس مي خواهد بگذرد بايد از روي نعش او عبور کند. امراي ارتش که غافلگير شده بودند بلافاصله به دربار تلفن کرده و از شخص شاه کسب تکليف مي کنند. شاه يکي از اميران لشکري را بلافاصله به اصفهان اعزام مي کند که بهشتيان را بدون محاکمه به جرم توهين به ارتش و به خطر انداختن امنيت ملي اعدام کند. تيمسار اعزامي، «بهارمست» نام داشت. او پس از روبرو شدن با بهشتيان و گپ و گفتگو با او به سرعت از موضع خود فرو مي آيد و به دربار جواب مي دهد: «اگر مثل بهشتيان ده نفر در ايران داشتيم، ايران سرزمين بهشت مي شد

نمایی آنچه بهشتيان براي نجاتش چنين خطري را به جان خريد ميراثي است که بنايش در قرن 11 هجري قمري گذاشته شده و مسوول بناي «الله وردي خان» سردار مشهور شاه عباس اول بوده، براي همين به آن پل الله وردي خان هم مي گويند. اين پل امروز چهارباغ عباسي را به چهار باغ بالا متصل مي کند، اما در گذشته به واسطه دسترسي دادن چهارباغ به محله جلفا،‌ پل جلفا هم ناميده مي شده. سي سه پل پيش از اين چهل چشمه داشته اما امروز بيش از سي و سه چشمه آن باقي نمانده و باقي آنها مسدود شده. اين پل 295 متر طول و 13/75 متر عرض دارد و در زمره اولين آثاري است که شاه عباس اول دستور ساخت آن را داد. در پايه ها و برج هاي کناري پل سنگ با ملات ساروج به کار رفتته و در تمام بدنه و طاق ها هم از آجر استفاده شده است.

 هنوز هم مي توان در ابتداي سي و سه پل برج هايي را ديد که زماني براي نگهباني و کنترل رفت و آمد ساخته شده بودند. يکي از ديدني هاي اين پل، سنگابي است که هنوز هم هست و جمله حک شده بر آن خواندني است؛ «وقف حضرت عباس نمود خادم درويش علي اين سنگاب را حرکت دهنده به لعنت خدا و رسول گرفتار شود.» متأسفانه بدون نگهبان بودن سي و سه پل باعث شده تا بر ديوارهاي آن انواع و اقسام يادگاري ها به چشم بخورد که البته خطر آن بسيار کمتر از حفر تونل مترو است که تا 40 متري اين پل پيش رفت.

پل جويي يا چوبي؟

پل کوچکي که بعد از سي و سه پل قرار دارد، بين مردم اصفهان به نام پل «چوبي» شناخته مي شود. نام اين پل در اصل پل «جويي» است و از جوي کوچک سنگي که روي آن قرار داشت و تا چند دهه پيش هم باقي بود گرفته شده. چون در اطراف پل عمارت هاي سلطنتي زيبا و با شکوه سعادت آباد، هفت دست، آيينه خانه،‌ کلاه فرنگي و نمکدان واقع شده بود، اين پل را براي ارتباط اين دو قسمت ساخته بودند ؛ پلي که محل عبور و مرور خانواده شاه صفوي، امرا، ‌اشراف،‌ مهمان ها و سفيراني بوده که اجازه ملاقات با شاه عباس دوم مي يافتند. همچنين آب هم به وسيله جوي سنگي کنده شده روي پل بين اين عمارت ها و باغ ها روان بوده است

.

در بخش شرقي و غربي اين پل، آب رودخانه هم انباشته مي شده و به شکل درياچه اي در مي آمده، ‌به همين دليل در گذشته به آن «پل درياچه» هم مي گفتند. در کتاب «فوايدالصفويه» که از مآخذ تاريخ عهد صفويان است به روشني از اين پل به عنوان پل «سعادت آباد» ياد شده و نويسنده کتاب «در روزگار صفوي» بناي شهر تازه اي را به موازات باغ خوشبختي آباد (سعادت آباد) در سال 1069 هجري و همزمان با هفدهمين سال سلطنت شاه عباس دوم متذکر مي شود. از آنجا که اين پل در دسترس عموم نبوده کمتر روايتي از آن پيدا مي شود.

ساختمان پل به دوره شاه عباس دوم در سال 1065 هجري ساخته شده و در 1319 توسط «سيد عبدالرحيم محموديه» تاجر اصفهاني تعمير شده است. اين پل 21 چشمه با طاق جناغي دارد و در پايه هاي مياني دو برج،شش گوشه زيبا دارد که مدتي قهوه خانه به عنوان يک نگارخانه از آن استفاده مي شده است

پل خواجو

 خواجو را مي توان عروس پل هاي اصفهان ناميد. پر نقش و نگارترين پل صفوي اصفهان که هم به کام حاکم بوده و هم به کام مردم. اساس و پي اصلي پل خواجو به دوره تيموري مي رسد اما «بيگلر بيگي صدر» آن را در سال 1060 به دستور شاه عباس دوم ساخت. پل خواجو چند صد متر آن طرف تراز سي و سه پل، بين خيابان هاي چهارباغ صدر و بلوار فيض قرار گرفته. بناي پل دو اشکوبه است با 21 چشمه. در اشکوب زيرين ،‌راه روهاي طويلي در جهت طول پل وجود دارد که براي اصفهاني ها يادآور آواز و موسيقي است. در شرق راه روها پله هاي معروف خواجو قرار گرفته که بيننده را دعوت به ماندن و نشستن مي کند تا به تماشاي قدم زدن زنده رود بنشيند. نشستن روي اين پله ها در جهت مخالف حرکت رود ،‌خواجو را بين تمام پل ها خاص کرده است.


ا اين همه اين پل فقط يک تفرجگاه نيست. سازه پل اساسي شگفت انگيز دارد از مهندسي هدايت آب و سيلاب که کمترين آسيب را متوجه پل مي کند. از آنجا که خواجو يک پل بند است، ‌بين دالان ها شيارهايي وجود دارد که محل قرار دهي دريچه هاي بند است. در گذشته در فصل هاي گرم و کم آب سال، دريچه هاي بند بسته مي شد و براي سيلاب کردن باغ هاي حاشيه و قايقراني و تفرج،‌ درياچه اي در پشت پل ايجاد مي شده. البته نگه داشتن آب و تعويق در حرکت آن کمک فراواني به سيراب شدن زمين سخت اصفهان و سفره هاي آب زيرزميني مي کرده. دانشمندان ايراني علم مهندسي سازه و هيدروليک را در اين پل به نمايش گذاشته اند. به خاطر بند بودن پل خواجو،‌ سازه اش را به گونه اي ساخته اند که با فشارهاي وارد بر آن بعد از سال ها هنوز پا برجاست.

در اشکوب اول پل، ‌گذرگاه اصلي و پياده رو با غرفه ها و طاق هاي تودر تو و يک اقامتگاه شاهي وجود دارد. اين اقامتگاه يا شاه نشين در هر دو اشکوب ورودي دارد. نقش و نگارهاي ايوان شاه نشين خواجو از ديدني هاي اين پل است. تزئينات کاشي کاري دو اشکوب اين پل اعجاب آور است؛ کاشي هاي هفت رنگ و معقلي که در پشت و بغل هاي قوس طاق هاي پل قرار دارند،‌ با تنوع رنگ و طرح بي نظيرشان اين پل را به پر تزئين ترين پل اصفهان تبديل کرده اند. از جزئيات پل خواجو،‌ ميل هاي راهنما در ابتداي پل و دو شير سنگي معروف است که نشان پهلواني هستند.

 داستان اين شيرها هم جالب است؛ بعد از منع شدن دفن در قبرستان هاي داخل شهر، عباس بهشتيان براي نجات از تخريب با پيگيري هاي فراوان اين شيرها را به خواجو منتقل کرد و امروز تبديل به جزء جدا ناشدني پل ها شده اند. در زمستان سال 1382 روي اين پل حفاري باستان شناسي انجام گرفت که به کشف دو آبراه به موازات هم،‌ در زير شيب راهه شمالي اين پل که تا قبل از اين،‌ زير چهار متر خاک مدفون بود انجاميد. اين کاوش مهر تأييدي بود بر مدارک تصويري و نوشتارهاي قديمي از اين پل. مدفون بودن اين آبراه ها آسيب هاي رطوبتي جدي به پل رسانده بود. در مرمت پل ديوار مشبکي در ورودي شمالي اجرا شد که شايد کمتر کسي بداند نمادي از ديوار حصارشاهي است که پيش تر درباره آن گفته شد. در گذشته خيابان روبروي پل سطح پايين تر از پل داشته ولي امروز ميدان با پل هم ترازي مي کند که اين تسلط باعث پنهان شدن خط ديد مناسب از اين بناي با ارزش است.

بعد از خواجو،‌ پل هاي «بزرگمهر» و «غدير» را که از جمله پل هاي معاصر و فلزي چند دهه گذشته اند و در نوع مدرنشان هم آنچنان دلچسب نيستند رد مي کنيم و به پيردنيا ديده اصفهان مي رسيم؛ پيري که تنها و ساکت به تماشاي اتفاقات اطرافش نشسته است

.پل شهرستان

 پل شهرستان پيشکسوت پل هاي اصفهان است ؛‌پلي که در چهار کيلومتري شرق پل خواجو در محله شهرستان روي رود آراميده. محله شهرستان در قديم محل اعيان نشين شهر بوده. عمده بنياد آن را ساساني مي دانند با نام قديمي پل «‌جي» که بر گرفته از نام تاريخي اصفهان بوده،‌ اما در دوران ديلميان، ‌سلجوقيان و صفويه تعمير و مرمت هايي روي آن انجام شده. در سده هاي دوم تا پنجم هجري هم به آن «جسر حسين» مي گفته اند.


 «مافروخي اصفهاني»‌ در کتاب «محاسن اصفهان»، از پل به نام جسر حسين (پل حسين) ياد کرده و عماراتي که نزديک آن هستند را به نام «قصر مغيره» و «قصر يحيي» نام مي برد. اين پل 11 چشمه با طاق هاي هلالي دارد، ‌آب بر هايش نيم دايره اند و روي پايه هايش دهليزهايي قرار گرفته. در ابتداي شمالي پل، ‌ساختمان راهدارخانه اي وجود دارد که در گذشته براي کنترل ورود و خروج کاروان ها و مسافران به شهر به کار مي رفته. پايه ها و بدنه پل از سنگ و ساروج است و طاق هايش آجريست.

 راهدارخانه يا گمرک خانه پل در واقع دروازه شهرستان بوده. مصالح به کار رفته در آن هم خشتي هستند. بيشتر جهان گردان و سياحان از اين پل نام برده اند؛‌ «فرد ريچاردز» از پل شهرستان به عنوان يک پل جنگي و نظامي ياد کرده و آن را تنها نمونه پل جنگي قديمي دانسته.

يکي از بي لطفي هايي که به اين پل شده دور افتادنش از رود است و ساختمان فلزي عظيم نمايشگاه بين المللي اصفهان که بر چهره پل پير سايه انداخته است. پل شهرستان آخرين پل تاريخي شهر اصفهان در مسير زاينده رود است. پلي که به همراه چهار پل ديگر به هويت شهر گره خورده اند و متاسفانه هر کدام در خطري گرفتارند. اگر خطري گريبان هر يک از آنها را بگيرد،‌ نه زاينده رود ما را خواهد بخشيد، ‌نه ايرانيان



امضای کاربر : .........
پنجشنبه 21 آذر 1392 - 01:44
نقل قول این ارسال در پاسخ گزارش این ارسال به یک مدیر
hamandish آفلاین



ارسال‌ها : 451
عضویت: 28 /8 /1392
تشکرها : 1432
تشکر شده : 2280
پاسخ : 23 RE مناطق دیدنی اصفهان
[tr][/tr][td][/td]
اسفرجان




موقعيت و تاريخچه


روستاي اسفرجان از توابع بخش مرکزي شهرستان شهرضا، با مختصات جغرافيايي 51 درجه و 56 دقيقه طول شرقي و 31 درجه و 40 دقيقه عرض شمالي، در 50 کيلومتري جنوب شرقي شهرضا و 130 کيلومتري اصفهان واقع شده است. روستاي اسفرجان از سطح دريا 2205 متر ارتفاع دارد و آب و هواي آن گرم و خشک است. اين روستا از جنوب غربي به کوه سياه و از جنوب به کوه برددر محدود مي‌شود و رودخانة هونجان از ميان روستا مي‌گذرد.
روستاي اسفرجان قدمتي طولاني دارد. سد قتلغ شاه واقع در تنگ اسفرجان، که از آثار دورة آل مظفر است، نشانگر تاريخ کهن اين روستاست.
مردم روستاي اسفرجان، دين اسلام و مذهب شيعه جعفري دارند و به زبان فارسي سخن مي‌گويند.
الگوي معيشت و سکونت
براساس نتايج سرشماري سال 1375، جمعيت روستاي اسفرجان 3800 نفر بوده است در سال 1385، جمعيت روستا به 4300 نفر افزايش يافته است.
اقتصاد اين روستا بر فعاليت‌هاي زراعي، دامداري و صنايع دستي استوار است. محصولات عمدة زراعي روستا شامل گندم، جو و لوبيا است. سيب، بادام، گردو، زردآلو، آلبالو و آلو زرد از محصولات باغي آن است. گوشت و انواع فرآورده‌هاي لبني نيز در اين روستا به عمل مي‌آيد. دارهاي قالي دستي در کارگاه‌هاي خانگي روستا برپاست و دختران و زنان روستايي با هنرمندي تمام طرح‌هاي بوته حوضي، گلداني و خياباني را بر روي آن‌ها نقش مي‌زنند و مي‌بافند.
روستاي اسفرجان در يک محدوده کوهستاني استقرار يافته و بافت مسکوني متمرکزي دارد. اين روستا از هشت محله با نام‌هاي محله پايين، محله ميان، محله بالا، محله تقي، محله شهشهاني، محله عرب‌ها، محله ناحق و محله قتلغ شاه تشکيل شده است. مصالح به کار رفته در ساخت خانه‌هاي روستايي عمدتاً چوب، خشت، گل و آجر است و سقف مسطح آن‌ها با چوب، گل و سرشاخة درختان پوشيده شده است.
سردرهاي زيبايي در واحدهاي مسکوني قديمي وجود دارد. قسمت‌هاي مختلف فضاهاي مسکوني به تفکيک شامل اتاق‌ها، ايوان، مطبخ، سرويس بهداشتي و انبار مي‌باشد. معابر اصلي روستا عموماً آسفالت است.


جاذبه‌هاي گردشگري


درة هونجان، حاشية رودخانه اسفرجان، باغ‌هاي ميوة روستا، چشمه‌سارها و تفرجگاه‌هاي پيراموني آن جلوه‌اي از طبيعت بکر و زيباي روستاي اسفرجان را به نمايش مي‌گذارند. چشمه بيشه و زرچشمه از جمله تفرجگاه‌ها و زيباترين ييلاقات روستا به شمار مي‌آيند.
ديگر جاذبه‌هاي گردشگري اين روستا عبارتند از:
سد قتلغ شاه که از آثار دورة آل مظفر است، با مصالح سنگ و ساروج ساخته شده و در 36 کيلومتري شهرضا قرار دارد.
درختان کهنسال گردوي اين روستا با قدمتي بيش از دويست سال عمر، همچنان ثمر مي‌دهند و زيبايي شگفت‌انگيزي دارند.
امام‌زاده عبدالمطلب در مرکز روستاي اسفرجان واقع گرديده و مورد احترام مردم روستاست. در روزهاي خاصي به ويژه در ايام عزاداري، مراسم سوگواري در اين محل برگزار مي‌شود.
از جمله مراسم ويژه اين روستا که به مناسبت‌هاي مختلف در طول سال برگزار مي‌شود، مي‌توان به تعزيه خواني‌هاي ماه محرم، مراسم پريدن از روي آتش در چهارشنبه سوري و مراسم کوسه اشاره کرد. هفت سنگ، ترکه بازي، بشور و بگرد و يه قل دوقل از جمله بازي‌هاي محلي رايج در بين نوجوانان و جوانان روستا است.
مردم روستاي اسفرجان، لباس‌هاي محلي خاصي بر تن مي‌کنند. پوشاک مردان غالباً شامل کت، شلوار، پيراهن و کفش و کلاه است. پوشاک زنان نيز شامل پيراهن، چادر و ديگر لباس‌هاي رايج زنانه است.
صنايع دستي در اين روستا مرهون رونق دامپروري و تلاش دختران و زنان هنرمند روستا است. توليد پشم تا نخ‌ريسي و رنگرزي به مدد زنان هنر آفرين روستا صورت مي‌گيرد. فرش‌هاي اسفرجاني با طرح‌هاي بوته حوضي، گلداني و خياباني از بهترين و معروف‌ترين صنايع دستي روستا است. بخش اعظم اين نوع بافته‌ها در بازارهاي فرش اصفهان، تهران، کاشان و قم به فروش مي‌رسد.
جوز قند، ترش گردو، هسته شور، زردآلو، برگه زردآلو و گيوه بهترين سوغاتي‌هاي اين روستا به شمار مي‌آيند.
آش کشک، اشکنه، کلاجوش (کله جوش)، آش آجيلي و آش اسفندي در زمرة غذاهاي محلي مورد علاقه گردشگران است که در روستا طبخ مي‌شود.
دسترسي: روستاي اسفرجان از طريق شهر شهرضا، با جاده‌اي مناسب و آسفالت قابل دسترسي است

[tr][/tr][td][/td]يارند
[tr][/tr][td][/td]
موقعيت و تاريخچه

روستاي يارند از توابع بخش مرکزي شهرستان نطنز، با مختصات جغرافيايي 51 درجه و 41 دقيقه طول شرقي و 33 درجه و 35 دقيقه عرض شمالي، در 2 کيلومتري شمال غربي نطنز و 155 کيلومتري اصفهان قرار گرفته است. ارتفاع اين روستا از سطح دريا 1820 متر و آب و هواي آن گرم و خشک است. کوه‌هاي سياه در شمال، کپه نخل در جنوب شرقي و شابزندون در شمال غربي روستاي يارند قرار دارد.
پنج رشته قنات قديمي، دو درخت کهنسال، مساجد متعدد و دو حسينيه از رونق اين روستا در ادوار گذشته حکايت دارد. قدمت اين روستا به بيش از 500 سال مي‌رسد.
مردم اين روستا، به زبان فارسي سخن مي‌گويند، مسلمان و پيرو مذهب شيعه جعفري هستند.
الگوي معيشت و سکونت
در سال 1385 جمعيت روستاي يارند 102 نفر گزارش شده است.
درآمد بيشتر مردم روستاي يارند از فعاليت‌هاي زراعي، دامداري، باغداري، خدمات و صنايع دستي تأمين مي‌شود. گندم، جو، يونجه، ذرت، شبدر، تره‌بار و سردرختي‌هايي از قبيل زردآلو، گلابي، آلو، سيب، خرمالو، بادام، آلوچه، توت، گردو و انجير مهم‌ترين محصولات زراعي و باغي اين روستا هستند. دامداري به شيوه سنتي در روستا رواج دارد. گروهي از مردم در کارهاي قالي بافي، به بافت قالي با طرح نايين اشتغال دارند.
روستاي کوهستاني و تاريخي يارند بافت مسکوني متمرکز دارد. مصالح به کار رفته در واحدهاي مسکوني آن از خشت، گل، سنگ و آجر است. خانه‌هاي قديمي روستا ايوان دارند و فضاي داخلي آن‌ها عبارتند از: اتاق‌ها، انباري، آشپزخانه، سرويس بهداشتي و طويله. در ساخت خانه‌هاي جديد ضمن استفاده از دانش معماري نوين از مصالح مقاوم نيز استفاده مي‌شود.


جاذبه‌هاي گردشگري


در فصول مساعد سال به خصوص در بهار، انواع گل‌ها و گياهان خودرو در مرغزاري‌هاي روستا سر از خاک برمي‌کشند و زيبايي و سرسبزي پيرامون روستا را دو چندان مي‌سازند. دامنه‌هاي تپه‌هاي اطراف روستا از تفرجگاه‌هاي مورد علاقه گردشگران به ويژه براي اتراق و اقامت شبانه (در چادر) محسوب مي‌شود.
در اين روستا تعداد و حسينيه و نه مسجد قدمي وجود دارد، که مردم روستا، مراسم و آيين‌هاي مذهبي، اعم از عزاداري‌هاي شخصي و بزرگداشت ماه محرم را در آن مساجد و حسينيه‌ها برگزار مي‌کنند.
پنج رشته قنات در روستا جريان مي‌يابد که ضمن رونق زراعت و باغداري از جاذبه‌هاي گردشگري روستا نيز به شمار مي‌روند و در ايام مختلف سال گردشگران بسياري را به سوي خود جلب مي‌نمايند.
دو درخت چنار کهنسال در مسير قنات‌هاي روستا، قرار دارند که هر يک بيش از 500 سال عمر دارند. گردشگران و طبيعت دوستان بسياري از اين درخت‌هاي ديدن مي‌کنند.
مردم روستاي يارند، در برگزاري باشکوه مراسم مربوط به عيد نوروز، اعياد فطر و قربان و مراسم عزاداي ايام محرم و رمضان شرکت مي‌کنند.
عروسي روستا نيز مراسم خاصي دارد و با شادي و سرور همراه است.
بافت گليم، جاجيم و فرش، با طرح نائين در روستا رواج دارد. زنان و دختران اين روستا با کار در خانه، عمده‌ترين توليد کنندگان صنايع دستي روستا هستند.
از بهترين سوغاتي‌هاي اين روستا مي‌توان به انواع صنايع دستي، گلابي و خشکبار اشاره کرد.
انواع آش و آبگوشت محلي، معروف‌ترين غذاهاي گردشگرپسند اين روستا هستند، که باچاشني انواع لبنيات مرغوب روستا، مزه‌اي دلچسب مي‌يابند.
دسترسي: اين روستا از طريق آزادراه تهران - اصفهان و از طريق جاده نطنز قابل دسترسي است و جاده‌اي آسفالت دارد

[tr][/tr][td][/td]قورتان
[tr][/tr][td][/td]
[tr][td][/td][/tr]
 
موقعيت و تاريخچه

روستاي قورتان از توابع بخش بن رود شهرستان اصفهان، در موقعيت جغرافيايي 52 درجه و 33 دقيقه طول شرقي و 32 درجه و 27 دقيقه عرض شمالي، در فاصلة 19 کيلومتري جنوب شرقي هرند و 110 کيلومتري اصفهان واقع شده است. اين روستا از شمال و شمال شرق به روستاهاي شريف آباد و کبريت و از جنوب به روستاي کفران محدود مي‌شود. رودخانه زاينده‌رود از ميان روستا جريان مي‌يابد. ارتفاع روستاي قورتان از سطح دريا 1480 متر و آب و هواي آن معتدل و خشک است.
روستاي قورتان قدمتي بسيار کهن دارد. سنگ قبرهاي گورستان باستاني آن، به دوره‌هاي تاريخي پيش از اسلام مربوط مي‌شود. اين روستا، در دوره حکومت سلسله‌هاي ديليميان و سلجوقيان، انبار مهمات و قلعه‌اي دفاعي بوده است. در نوشته‌هاي «ابن حوقل» از جغرافي‌دانان قرن چهارم ه‍.ق. به قلعه قورتان اشاره شده است.
مردم روستاي قورتان به زبان فارسي با لهجه محلي سخن مي‌گويند، مسلمان و پيرو مذهب شيعة جعفري هستند.


الگوي معيشت و سکونت


براساس نتايج سرشماري سال 1375، روستاي قورتان 2150 نفر جمعيت داشته است که در سال 1385، به 1500 نفر کاهش يافته است.
اقتصاد اين روستا براساس فعاليت‌هاي زراعي، دامداري، باغداري و صنايع دستي شکل گرفته است. محصولات عمده زراعي قورتان گندم، جو، چغندر قند و پنبه مي‌باشد. دامداري در اين روستا به شيوة سنتي رواج دارد. دختران و زنان روستاي قورتان به بافت گليم، قالي و جاجيم نيز مي‌پردازند.
روستاي قورتان بافت مسکوني متمرکزي دارد و در کوهپايه استقرار يافته است. اين روستا به دو بخش داخل ارگ (يا قلعه) و خارج از ارگ تفکيک شده است. گروهي از مردم در داخل ارگ زندگي مي‌کنند، افزايش جمعيت روستا موجب گسترش بافت مسکوني در خارج از ارگ شده است. واحدهاي مسکوني جديد در ضلع شمالي و شرقي بيرون ارگ ساخته شده است. مصالح به کار رفته در ساخت واحدهاي مسکوني شامل خشت، گل، سنگ، آجر و چوب مي‌باشد.


جاذبه‌هاي گردشگري


از مهم‌ترين آثار باستاني اين روستا ارگ تاريخي و عظيمي است که قدمت آن به قرن سوم هجري قمري و به دوره ديالمه مي‌رسد. اين ارگ که در حدود 1100 سال قبل، ساخته شده است، نزديک به 5 هکتار وسعت دارد و در ساخت آن از خشت و گل استفاده شده است. باروهاي شمالي و جنوبي آن تقريباً 250 متر طول دارد. تعداد برج‌هاي ديدباني آن 14 عدد بوده است که يکي از آن‌ها و قسمتي از حصار اصلي قلعه بر اثر طغيان و منحرف شدن مسير زاينده‌رود تخريب شده است. ارگ، دو دروازة شمالي و جنوبي دارد. ابنيه تاريخي زيادي در اين قلعه وجود دارد که از مهم‌ترين آن‌ها مي‌توان به 3 مسجد،‌يک حمام و دو قلعه کوچک خان‌نشين و بازار اشاره کرد. در بازار ارگ، کارونسرا، آسياب و مغازه‌هاي نجاري، قصابي و سلماني وجود داشته است که آثاري از آن‌ها به جا مانده است.
قسمتي از آب رودخانه زاينده رود از ضلع شمالي وارد ارگ مي‌شده است و پس از طي مسيري طولاني در کنار بازار، از ضلع جنوبي خارج مي‌شده و مجدداً به رودخانه زاينده رود مي‌پيوسته است.
معروف‌ترين قلعه داخل ارگ، قلعه نواب است که قدمت آن به زمان قبل از ساخت ارگ و اوايل دوره اسلامي (بني‌اميه) مربوط است. دومين قلعه داخل ارگ، قلعه باغچه گل نام دارد و قدمتي ديرينه دارد.
در طول سه دهه اخير به دليل افزايش جمعيت و کمبود فضاي زيست، مردم روستا از قلعه خارج شده و در قسمت‌هاي شمالي و شرقي بيرون قلعه خانه‌سازي کرده‌اند. در حال حاضر، تعداد اندکي از مردم در داخل قلعه زندگي مي‌کنند و بقيه ساختمان‌هاي قديمي قلعه خالي از سکنه و در حال تخريب است.
بناي حسينية‌داخل قلعه در گذشته، با معماري قلعه همساني و سازگاري داشت، که متأسفانه اين حسينيه، پس از بازسازي هويت تاريخي خود را زا دست داده است. در 200 متري ضلع جنوب شرقي قلعه و در حاشيه رودخانه زاينده رود، آثاري از مسجد جامع (معروف به مسجد جمعه) با مساحت دو هزار متر و در دو طبقه باقي مانده است. بزرگي مسجد، بيانگر جمعيت زياد و تأکيد بر انجام مراسم مذهبي در دوره ساخت مي‌باشد. رو به روي مسجد جامع آب انباري است که به دوره شاه عباس صفوي تعلق دارد. در ضلع شمال غربي قلعه، کبوترخانه‌اي به ارتفاع 15 متر و قطر 43 متر به جا مانده است. در پايين دست کبوترخانه، محلي است که به اصطبل اسب‌هاي بهرام شاه معروف است. آثاري از يک چاه آسياب قديمي نيز در نزديکي کبوترخانه به جا مانده است. مردم روستاي قورتان آداب و رسوم متنوعي دارند. از مهم‌ترين آن‌ها مي‌توان به مراسم ويژة ماه‌هاي محرم و صفر و «مراسم زار» اشاره کرد. «مراسم نخل گرداني» از جمله مراسم ويژه اين ايام است. نخل تابوتي چوبين و نماد تابوت امام حسين (ع) است. نخل بزرگ قورتان، چهار پايه اصلي، براي استقرار بر روي زمين دارد. نخل بسيار سنگين است و وظيفه لباس پوشاندن و به دوش گرفتن آن به طور موروثي بر عهده دو طايفه بزرگ روستا است. در هنگام نخل گرداني جوانان و نوجوانان روستا براي برآورده شدن حاجات خود، چندين بار از زير آن عبور مي‌کنند. «علم گرداني» از ديگر مراسم ويژه سوگواري عاشورا در ميان مردم قورتان است. عَلَم، چوبي بلند به ارتفاع پنج تا شش متر است که بر سر آن، پنجه‌اي برنجين قرار دارد و پارچة رنگين قيمتي بر آن مي‌بندند. علم معمولاً، پيشاپيش صف سوگواران توسط علم‌دار حمل مي‌شود.
طبل، دهل و سنج سازهاي مورد استفاده در موسيقي مقامي روستاي قورتان است.
بازي گوي و چوگان از بازي‌هاي رايج در بين مردم روستاي قورتان هستند.
پوشاک، يکي از نمادهاي فرهنگ عمومي مردم اين روستاست. گرايش به استفاده از لباس‌هاي محلي، عمدتاً در بين دختران و زنان وجود دارد. استفاده از چادر شب در ميان زنان و دختران، يکي از رسم‌هاي معمول است.
صنايع دستي روستاي قورتان عمدتاً شامل بافت قالي و گليم است.
از غذاهاي محلي معروف اين روستا مي‌توان به آبگوشت، آش، کلاجوش و اشکنه اشاره کرد.
دسترسي: روستاي قورتان از طريق شهرهاي اصفهان، کوهپايه، هرند و ورزنه، با جادة آسفالت قابل دسترسي است

ابيانه
[tr][td][/td][td] [/td][/tr][tr][td][/td][td] [/td][/tr]
[tr][td][/td][/tr][tr][td][/td][/tr]

موقعيت و تاريخچه
روستاي ابيانه از توابع بخش مرکزي شهرستان نطنز، با مختصات جغرافيايي 51 درجه و 35 دقيقه طول شرقي و 33 درجه و 35 دقيقه عرض شمالي، در شمال غربي نطنز، در يک ناحيه مرتفع دره‌اي استقرار يافته و از سطح دريا 2220 متر ارتفاع دارد.
آب و هواي ابيانه مطبوع، با تابستان‌هاي معتدل و زمستان‌هاي سرد است. رودخانة برز رود از جنوب ابيانه عبور مي‌کند. روستاي ابيانه از شمال غربي به کوه کلاجار، از شمال شرقي به کوه هيمند و از جنوب غربي به کوه دوميلان محدود مي‌شود.
قدمت اين روستا، با توجه به يافته‌هاي باستان شناسي (سفال‌هاي شکسته و بقاياي کوره‌هاي پخت سفال) در حدود 1000 سال تخمين زده شده است.
گفته مي‌شود که ابيانه از ريشة «ويونه»، «ويانه» يا «اويانه» و «اويان» به معني مکان يا جوار آب و يا به تعبير ديگر از «بيرانه» يا «بيدستانه» به معني محل درختان بيد اخذ شده است.
مردم روستاي ابيانه به زبان محلي ابيانه‌اي (پهلوي يا فُرُرس قديم) سخن مي‌گويند، مسلمان و پيرو مذهب شيعه جعفري هستند.


الگوي معيشت و سکونت


براساس نتايج سرشماري سال 1375، جمعيت روستاي ابيانه 284 نفر بوده است که در سال 1385، به 278 نفر کاهش يافته است.
اقتصاد اين روستا براساس فعاليت‌هاي باغداري، دامداري و صنايع دستي استوار شده است. محصولات عمدة باغي و سردرختي روستا گلابي، سيب درختي، خرمالو، بادام و گردو مي‌باشد. گوشت و فرآورده‌هاي لبني مانند کره، روغن حيواني، دوغ، کشک و قره قوروت از جمله محصولات دامي روستا به شمار مي‌آيند.
در روستاي کوهپايه‌اي ابيانه، شيب زمين عنصر اصلي شکل‌گيري ساختار کالبدي روستا را تشکيل داده است.
خانه‌هاي روستائيان بر روي دامنه شمالي دره و بر روي بستري از سنگ‌هاي سبز رنگ رسوبي استقرار يافته‌اند و ساختار پلکاني دارند. مصالح خانه‌ها به طور عموم از جنس سنگ، ملاط خاک سرخ و چوب مي‌باشد. اکثر ساختمان‌ها دو طبقه و با سقف‌هايي از چوب و شاخه درختان ساخته شده‌اند. معمولاً رج چوب‌هاي سقف را با ملاط کاهگل عايق‌بندي مي‌کنند. ضلع شمالي روستا به ديواره‌اي از کوه محدود است که لايه‌هاي رسوبي آن رنگ‌آميزي طبيعي بسيار زيبايي دارد. کوچه باغ‌ها و راه باريکه‌هايي که از ميان انبوه درختان مي‌گذرند، شبکه راه‌هاي داخلي روستا را تشکيل مي‌دهند.


جاذبه‌هاي گردشگري


جاذبه‌هاي گردشگري روستاي تاريخي ابيانه عبارتند:
درختزارها و تفرجگاه‌هاي حاشيه رودخانه، دامنه کوه کرکس و چشمه دو‌آبي، که از جاذبه‌ها و ديدني‌هاي طبيعي روستاي ابيانه است.
آتشکده هر پارک، که در ميان روستا واقع شده، قدمتي ديرينه دارد و گفته مي‌شود از آثار دوره ساساني است. قلعه تاريخي، موزه مردم شناسي و آب انبار قديمي، که از آثار تاريخي و فرهنگي روستاي ابيانه مي‌باشند. از جاذبه‌هاي مذهبي اين روستا مي‌توان به موارد زير اشاره کرد:
مسجد جامع روستا، که با توجه به کتيبه آن، از آثار قرن پنجم هجري قمري است. منبر چهار پله منبت‌کاري شده، محراب چوبي نفيس و در ورودي آن از آثار ارزشمند اين مسجد است. بر روي منبر، تاريخ سال 466 هجري قمري حک شده و بر روي محراب، تاريخ جمادي‌الاول سال 776 ديده مي‌شود.
آرامگاه شاهزاده يحيي و شاهزاده عيسي، که نسب هر دو به حضرت امام موسي کاظم (ع) مي‌رسد، از زيارتگاه‌هاي روستاي ابيانه است.
مسجد حاجگاه، که در کنار صخره کوه سنگي غرب روستا ساخته شده و در نفيسي از چوب سياه گردو دارد. بر روي در، سال 953 ه‍.ق. حک شده است.
مسجد و حسينيه پرزله، که دري از چوب گردو دارد و بر روي آن تاريخ 701 ه‍.ق. با خط برجسته نسخ کنده‌کاري شده است. اين مسجد ازا آثار دوران ايلخانيان است.
مردم روستاي تاريخي ابيانه آداب و رسوم خاصي در برگزاري ايام عزاداري ماه محرم دارند. از جمله اين مراسم مي‌توان به نخل گرداني و حمل نخل در کوه اشاره کرد. مردم اين روستا در چهارشنبه سوري نيز مراسم پريدن از روي آتش را برگزار مي‌کنند و نغمه‌هاي فولکلوريک را به صورت گروهي مي‌خوانند. در اين نوع همنوايي ترانه خواني، از سازهاي زهي و کوبه‌اي استفاده مي‌شود. ايام مربوط به اعياد ملي و مذهبي از جمله عيد نوروز و عيدهاي فطر، قربان و ديگر روزهاي مشابه با مراسم ويژه برگزار مي‌شود.
صنايع دستي روستاي ابيانه از قبيل زيورآلات زنانه، لباس‌هاي سنتي، ليف‌هاي بافتني و نقره‌جات، ضمن جلب نظر گردشگران از سوغاتي‌هاي روستا نيز به شمار مي‌روند.
از ديگر سوغاتي‌هاي ابيانه مي‌توان به خشکبار و ميوه‌هاي متنوع در فصل تابستان و پاييز اشاره کرد.
غذاهاي محلي ابيانه، از جمله انواع کباب، آش، آبگوشت و گيبا مورد توجه گردشگران قرار مي‌گيرند.
دسترسي: اين روستا در مسير دره‌اي بسيار زيبا از طريق اتوبان اصفهان، با جاده آسفالت، دسترسي مناسبي دارد و هر ساله هزاران گردشگر از اين روستا ديدن مي‌کنند...........ادامه دارد.........





امضای کاربر : .........
پنجشنبه 21 آذر 1392 - 02:40
نقل قول این ارسال در پاسخ گزارش این ارسال به یک مدیر
hamandish آفلاین



ارسال‌ها : 451
عضویت: 28 /8 /1392
تشکرها : 1432
تشکر شده : 2280
پاسخ : 24 RE مناطق دیدنی اصفهان
خفر
[tr][/tr][td][/td]



[tr][/tr][td][/td]



[tr][/tr][td][/td]



[tr][/tr][td][/td]





موقعیت وتاریخچه
روستاي خفر از توابع بخش پادناي شهرستان سميرم، با مختصات جغرافيايي 51 درجه و 29 دقيقه طول شرقي و 30 درجه و 59 دقيقه عرض شمالي، در 80 کيلومتري جنوب غربي شهر سميرم و 240 کيلومتري اصفهان واقع شده است. اين روستا در ارتفاع 2200 متري از سطح دريا قرار دارد و آب و هواي آن، معتدل کوهستاني است.
بناي آرامگاه سيدمحمدابن سيداحمدابن سيدابراهيم فرزند امام موسي الکاظم (ع) در روستاي خفر حاکي از قدمت هزار ساله روستاست. اين روستا به دليل محصور بودن در ميان کوه‌ها و عدم ديد کافي از راه دور به خفر مشهور شده است. نام قديمي روستا «خور» به معني شکاف يا دره بوده است.
مردم روستاي خفر مسلمان و پيرو مذهب شيعه جعفري هستند. آن‌ها به زبان فارسي و با گويش لري صحبت مي‌کنند.
الگوي معيشت و سکونت
براساس نتايج سرشماري سال 1375، روستيا خفر 1742 نفر جمعيت داشته است که در سال 1385 به 2000 نفر افزايش يافته است.
بيشتر درآمد مردم خفر از باغداري تأمين مي‌شود. دامداري، توليد صنايع دستي و فعاليت در بخش خدمات از ديگر مشاغل مردم روستا است. گروهي از جوانان روستا براي کار به شهرها و کشورهاي حاشيه خليج‌فارس مهاجرت فصل مي‌کنند و گروهي نيز به عنوان راهنماي صعود به قلل زاگرس و دنا اشتغال دارند.
انواع ميوه‌ها در باغ‌هاي گسترده خفر به عمل مي‌آيد. سيب و گردوي خفر از جمله معروف‌ترين آن‌ها به شمار مي‌آيند.
روستاي کوهستاني خفر، با بافت مسکوني متمرکز در شيب نسبتاً تند کوهپايه، به صورت پلکاني استقرار يافته است. مصالح به کار رفته در ساخت واحدهاي مسکوني از سنگ، چوب، خشت و گل مي‌باشد. ديوار خانه‌ها، ضخيم ساخته شده است و ورودي‌ها و روزنه‌هاي خانه‌هاي قديمي کوچک انتخاب شده‌اند. جهت‌گيري واحدهاي مسکوني نيز به سمت جنوب است. خانه‌هاي روستايي، عموماً در دو طبقه ساخته شده‌اند و بخش‌هاي مختلف آن عبارتند از: اتاق‌ها، انبار، راهرو، آشپزخانه و سرويس بهداشتي.
جريان رودخانه دائمي از ميان روستاي خفر فرصت آباداني مناسبي به روستا بخشيده است. درختان حاشية رودخانه طراوت و سرسبزي دل‌انگيزي پديد آورده‌اند.

جاذبه های گردشگری

استقرار روستاي خفر در مسير صعود به قله دنا موجبات مراجعه و عبور کوهنوردان بسياري را به روستا فراهم نموده است. چنانچه گروهي از مردم، به راهنمايي اين کوهنوردها اشتغال دارند. چشم‌انداز زيباي دنا، باغ‌هاي گسترده و انبوه ميوه، جريان رودخانه دائمي در ميان روستا و حواشي سرسبز آن، بافت پلکاني روستا و منظره سپيدپوش آن در فصل زمستان، از جمله جاذبه‌هاي طبيعي اين روستا به شمار مي‌آيند.
ايل فارسيمدا، که با رمه‌ها و خانواده‌هاي خود از اواسط بهار تا اواخر شهريور در دامنه‌هاي اطراف روستا مستقر مي‌شوند نيز جذابيت شگفت‌انگيزي به روستا مي‌بخشند.
آرامگاه سيدمحمد با قدمت هزار ساله در اين روستا واقع شده و مورد احترام مردم روستا و زائران آن مي‌باشد.
از ويژگي‌هاي فرهنگي مردم روستاي خفر مي‌توان به برگزاري مراسم شب يلدا، چهارشنبه سوري، عيد نورزو، شب نشيني‌هاي زمستان و همچنين مراسم جشن و سرور در اعياد مذهبي از قبيل فطر، قربان، مبعث و غدير اشاره کرد. جشن‌هاي عروسي محلي، هديه لوازم حمام، دستگيره ديگ به مهمانان عروسي توسط مادر عروس از پديده‌هاي جالب عروسي‌هاي محلي روستاست. عزاداري در ايام ماه محرم نيز در روستا رواج دارد.
از جمله بازي‌ها محلي روستا مي‌توان به نوعي چوگان بازي با توپ محلي، گوي بازي، الک دولک و هفت سنگ اشاره کرد.
اکثر مردم روستاي خفر از لباس‌هاي رايج و معمولي استفاده مي‌کنند؛ اما تعدادي از مردان و زنان مُسن از پوشاک محلي استفاده مي‌کنند. مردان، شلوار گشاد، پيراهن بلند و جليقه يا کت مي‌پوشند و کلاه نمدي بر سر مي‌نهند. زنان نيز از پيراهن‌هاي بلند، شلوار زنانه و چارقد استفاده مي‌کنند.
از سوغاتي‌هاي اين روستا مي‌توان به سيب، گردو، کشک، نان محلي و روغن حيواني اشاره کرد.
از جمله غذاهاي محلي اين روستا مي‌توان به آش دوغ، کله جوش، آش رشته، آش عدس و دم پختک اشاره کرد.
دسترسي: اين روستا از طريق شهرهاي سميرم و سي‌سخت قابل دسترسي است

[tr][/tr][td][/td]

جاجا

[tr][/tr][td][/td]



[tr][/tr][td][/td]




موقعيت و تاريخچه
روستاي جاجا از توابع بخش مرکزي شهرستان تيران و کرون، با مختصات جغرافيايي 51 درجه و 5 دقيقه طول شرقي و 32 درجه و 44 دقيقه عرض شمالي، در 5 کيلومتري شمال غربي تيران، 27 کيلومتري نجف‌آباد و 55 کيلومتري اصفهان قرار گرفته است.
ارتفاع اين روستا از سطح دريا 1900 متر و آب و هواي آن گرم و خشک است.
کوه‌هاي وجين بالا و وجين پايين در شرق روستا و تپه قلعه در شمال شرقي آن واقع شده‌اند. رودخانه مرغاب نيز، از ميان اين روستا مي‌گذرد.
قلعه تاريخي، حمام، مسجد و خانه‌هاي قديمي روستا از جمله آثاري است که پيشينة تاريخي روستا را به نمايش مي‌گذارند. گردشگاه طبيعي قميشلو در 20 کيلومتري روستاي جاجا، از ييلاقات و تفرجگاه‌هاي منطقه محسوب مي‌شود.
مردم روستاي جاجا به زبان فارسي سخن مي‌گويند، مسلمان و پيرو مذهب شيعه جعفري هستند.
الگوی معیشت وسکونت
در سال 1385 جمعيت روستاي جاجا 377 نفر گزارش شده است.
درآمد بيشتر مردم روستا از فعاليت‌هاي زراعي، دامداري و باغداري تأمين مي‌شود. گروهي از مردم نيز، از طريق صنايع دستي امرار معاش مي‌کنند. عمده محصولات زراعي و باغي اين روستا شامل گندم، جو، نخود، تره‌بار، انگور،‌بادام، به، گردو و گياهان دارويي است. گوشت، شير، خامه، ماست، کره محلي و روغن حيواني از جمله فرآورده‌هاي دامي روستاست. زنان و دختران روستايي، ضمن همکاري در فعاليت‌هاي زراعي به بافت قالي (طرح نجف‌آبادي) نيز مي‌پردازند.
روستاي جاجا با بافت مسکوني متراکم در منطقه‌اي کوهستاني استقرار يافته است. رودخانه مرغاب از ميان روستا عبور مي‌کند و در دو طرف حاشية رودخانه، انبوه درختان کاشته شده بلند در سرسبزي فضاي عمومي روستا تأثير بسزايي گذشته است.
مصالح عمدة به کار رفته در واحدهاي مسکوني مشتمل بر، خشت، گل، سنگ و آجر مي‌باشد. سقف خانه‌ها مسطح است و در پوشش آن‌ها از چوب، سرشاخه‌هاي درختان و اندود گل يا قيرگوني استفاده شده است. شکل خانه‌هاي روستايي از نوع معيشت خانوار روستايي تأثير پذيرفته است و فضاهاي دروني آن شامل ايوان، حياط، باغچه، سرويس بهداشتي، انباري، راهرو و تعدادي اتاق استراحت و خواب مي‌باشد.

جاذبه های گردشگری
چشمه‌سارهاي معدد پيرامون روستا از جمله چشمه‌هاي مرغاب و احمدرضا از جاذبه‌هاي طبيعي روستا به شمار مي‌آيند. در حاشية اين چشمه‌ها، تفرجگاه زيبايي وجود دارد که در ايام مختلف سال پذيراي گردشگران است.
منطقه حفاظت شدة قميشلو که در اراضي هموار روستا واقع شده از مناطق حفات شده معروف استان و زيستگاه انواع گونه‌هاي گياهي و جانوري مي‌باشد. قميشلو پتانسيل گردشگري طبيعي فوق‌العاده‌اي دارد و مي‌تواند با مطالعه و تجهيز به يکي از گردشگاه‌هاي مهم تبديل شود.
درياچه سد خاکي خميران در فاصله 6 کيلومتري روستاي جاجا قرار دارد و از جاذبه‌هاي آبي مهم روستاست که موجبات رشد و رواج ورزش‌هاي آبي را فراهم آورده است. پيست اسکي دالانکوه نيز در 35 کيلومتري روستا واقع شده است. اين پيست، در فصل زمستان، گردشگران، کوهنوردان و اسکي بازان بسياري به سوي خود جذب مي‌کند.
قلعه قديمي داخل روستاي جاجا، با 200 سال قدمت که امروزه، به صورت نيمه مخروبه درآمده است، مي‌تواند با بهسازي و بهره‌برداري مناسب به يک جاذبه تاريخي تبديل شود.
حمام، مسجد قديمي، مساجد خان، سيد تيران و خانه‌هاي قديمي روستا از ديگر جاذبه‌هاي تاريخي و مذهبي اين روستا مي‌باشند.
عزاداري ماه محرم، زمزمه دعاي سحر در روزهاي ماه رمضان همراه با نواختن طبل در هنگام طلوع آفتاب، از جمله مراسم خاص و آييني مردم روستاي جاجا است. در اعياد و مناسبت‌هاي ملي از قبيل عيد نوروز و چهارشنبه سوري مراسم ويژه‌اي برگزار مي‌شود. طبل و سنج، ني، دايره و تنبک سازهايي هستند که از آن‌ها در مراسم عروسي و اعياد ملي استفاده مي‌شود.
بازي‌هاي قوبازي، پل و چفتک، خانه بندي، يک قل دوقل، قايم باشک، گردوبازي و هفت سنگ در ميان مردم روستاي جاجا رايج است.
پوشاک برخي از مردم روستاي جاجا، لباس‌هاي خاص محلي است. لباس محلي مردان شامل شلوار مشکي گشاد، پيراهن يقه بوري، قبا، آرخاليق يا نيف تنه، شال و گيوه مي‌باشد. زنان نيز از کلاه مخمل حاشيه‌دوزي شده، چارقد، چادرشب، پيراهن راسته، شلوار قردار (نوعي دامن شلواري)، يل و گيوه استفاده مي‌کنند.
قالي‌هاي بافت اين روستا، در زمرة بهترين صنايع دستي استان اصفهان مي‌باشند.
کشمش، انگور، شيرة انگور، کشک، سرکه و انواع قالي عمده‌ترين سوغاتي‌هاي اين روستا محسوب مي‌شوند.
از غذاهاي محلي روستا مي‌توان به آش بلغور، هليم با گندم پوست کنده، آش جو ترش و شولي اشاره کرد.
دسترسي: اين روستا از طريق شهرهاي اصفهان، نجف‌آباد و تيران، با جاده آسفالت قابل دسترسي است

مشهد کاوه آهنگر

[tr][/tr][td][/td]





روستاي مشهد کاوه يا مشهد کاوه آهنگر از توابع بخش چنارود شهرستان چادگان، با مختصات جغرافيايي 50 درجه و 31 دقيقه طول شرقي و 32 درجه و 44 دقيقه عرض شمالي، در 30 کيلومتري جنوب غربي چادگان و 150 کيلومتري اصفهان قرار گرفته است.
ارتفاع اين روستا از سطح دريا 2120 متر است و تحت تأثير اقليم سرد کوهستاني، تابستان‌هاي معتدل و زمستان‌هاي سرد و خشک دارد. رودخانه زاينده رود از جنوب روستا عبور مي‌کند و لاله کوه در غرب روستا قرار دارد.
مناسبع محلي به شکل‌گيري اين روستا در دوره صفويه اشاره دارند. آثاري از دوره قاجاري در روستا وجود دارد. در اين روستا بقعه‌اي وجود دارد که مردم بومي، آن را مدفن «کاوه آهنگر»، قهرمان اسطوره‌اي ايران زمين مي‌دانند. نام روستا نيز از اين بقعه برگرفته شده است. اين بقعه را امام‌زاده نيز مي‌نامند.
مردم روستاي مشهد کاوه آهنگر، از قوميت‌هاي ترک و لر هستند و به زبان‌هاي لري و ترکي سخن مي‌گويند. آن‌ها مسلمان و پيرو مذهب شيعه جعفري هستند.
الگوی معیشت وسکونت

براساس نتايج سرشماري سال 1375، جمعيت روستاي مشهد کاوه آهنگر 620 نفر بوده است که در سال 1385، به 750 نفر افزايش يافته است.
درآمد بيشتر مردم روستاي مشهد کاوه آهنگر از فعاليت‌هاي زراعي، دامپروري، باغداري، توليد صنايع دستي و ماهيگيري تأمين مي‌شود. به دليل استقرار روستا در نزديکي زاينده رود صيد ماهي يکي از مشاغل مردم اين روستا است.
محصولات عمده زراعي روستا عبارتند از: گندم، جو، يونجه، تره‌بار، شبدر و بنشن. از محصولات باغي اين روستا مي‌توان به انگور، زردآلو و آلبالو اشاره کرد. دامداري به شيوه سنتي در روستا رواج دارد و فرآورده‌هاي لبني از کيفيت مطلوبي برخوردارند.
قالي بافي يکي از فعاليت‌هاي اصلي اين روستاست و ده‌ها دار قالي فعال در کارگاه‌هاي خصوصي و خانوادگي برپاست. زنان و دختران روستايي به بافت قالي‌هايي با طرح ماهرخ کاشان مي‌پردازند.
روستاي مشهد کاوه آهنگر با بافت مسکوني متمرکز در شيب ملايم کوهپايه استقرار يافته و ساختار کالبدي آن از طبيعت کوهستان و رودخانه تأثير پذيرفته است.
واحدهاي مسکوني عموماً بزرگ و شامل اتاق‌هاي خواب و نشيمن، آشپزخانه، انبار، راه‌روها، سرويس بهداشتي و حياط مي‌باشد. مصالح به کار رفته در واحدهاي مسکوني از خشت، گل، چوب و سنگ مي‌باشد.
سقف خانه‌ها به وسيله چوب، گل و سرشاخه‌هاي درختان پوشيده شده است. براي بهره‌گيري مطلوب از نور و حرارت خورشيد واحدهاي مسکوني به سمت جنوب ساخته شده‌اند. ايوان از اجزاء واحدهاي مسکوني روستاييان است. باغچه‌هاي حياط خانه‌ها، طراوت، سرسبزي و زيبايي چشم‌گيري به خانه‌هاي روستاييان بخشيده‌اند.
جاذبه های گردشگری

تفرجگاه‌ها و باغات متعددي حاشية زاينده‌رود از جمله جاذبه‌هاي طبيعي و گردشگرپسند اين روستا به شمار مي‌روند. قابليت‌هاي ورزش‌هاي کوهستاني نيز از جاذبه‌هاي طبيعي روستا است.
آرامگاه تاريخي روستا، که به مقبره کاوه آهنگر معروف است، مورد احترام و توجه مردم روستاست. اين آرامگاه به امام‌زاده کاوه آهنگر نيز معروف است. مردم روستا، خود را از فرزندان و نوادگان کاوه آهنگر، قهرمان اسطوره‌اي ايران زمين مي‌دانند.
مردم روستاي مشهد کاوه آهنگر در اعياد ملي و مذهبي به جشن و سرور و در ايام محرم و وفات ائمه به سوگواري مي‌پردازند. از جمله مراسم ويژه اين روستا، برگزاري عروسي به شيوه سنتي است که رقص گروهي زنان جلوه‌اي ويژه به آن مي‌بخشد.
بهره‌گيري از انواع آواها و نغمه‌هاي محلي در مراسم مختلف شادي و م در بين مردم اين روستا رواج دارد. طبل، دهل، سنج و سرنا سازهاي مورد استفاده در مراسم مختلف روستا است.
بازي‌هاي محلي مرسوم در اين روستا عبارتند از: چوب بازي و الختر يا الختو، که معمولاً توسط نوجوانان و جوانان، اجرا مي‌شود.
صنايع دستي شاخص اين روستا، قالي بافي است که با طرح ماهرج کاشان بافته مي‌شود. جاجيم، گليم و خرسک نيز در اين روستا توليد مي‌شوند.
سوغاتي‌هاي اين روستا شامل انواع صنايع دستي و انواع لبنيات مانند کشک، کره حيواني، روغن محلي، پنير و ماست مي‌باشد.
غذاهاي محلي مردم اين روستا شامل انواع کباب، انواع آش و ماهي است.
دسترسي: اين روستا از طريق شهر چادگان قابل دسترسي است و جاده‌اي آسفالت دارد. برف زمستاني مشکلاتي براي دسترسي به اين روستا ايجاد مي‌کن
[tr][/tr][td][/td]


هنجن


[tr][td]


[/td][/tr][tr][td]


[/td][/tr][tr][td] 


[/td][/tr][tr][td]


[/td][/tr][tr][td]


[/td][/tr]






موقعیت وتاریخچه
روستاي هنجن از توابع بخش مرکزي شهرستان نطنز، با مختصات جغرافيايي 51 درجه و 44 دقيقه طول شرقي و 33 درجه و 67 دقيقه عرض شمالي، در 20 کيلومتري شمال غربي نطنز و 150 کيلومتري اصفهان واقع شده است. اين روستا در ارتفاع 1560 متري از سطح دريا قرار دارد و آب و هواي آن سرد و کوهستاني است.
رودخانه برز رود از شمال و رودخانه چيمه رود از ميان روستا عبور مي‌کند. کوه‌هاي لاوزه در جنوب و برزقو در غرب روستا امتداد يافته و چشم‌انداز بديعي ايجاد کرده است.
آثار به جا مانده از دوره‌هاي مختلف تاريخي مانند قلعه تاريخي پيش از اسلام، خانه‌هاي بافت قديم و بقعة امام‌زاده سيد داوود، پيشيينة تاريخي اين روستا را به دوره‌هاي پيش از اسلام مربوط مي‌سازد. روستاي هنجن در دورة صفويه و قاجاريه نيز از رونق خوبي برخوردار بوده است. اما در دوره پهلوي و دهه‌هاي اخير روي به افول نهاده است.
مردم روستاي هنجن به زبان پهلوي (فرس قديم) سخن مي‌گويند، مسلمان و پيرو مذهب شيعه جعفري هستند.
الگوي معيشت و سکونت
در سال 1385 جمعيت روستاي هنجن 213 نفر گزارش شده است.
درآمد مردم روستاي هنجن از فعاليت در حرفه‌هاي زراعت، دامداري و خدمات تأمين مي‌شود. گلابي، خرمالو، گردو، سيب، انجير و انار مهم‌ترين توليدات باغي روستاي هنجن است. از عمده‌ترين محصولات زراعي اين روستا مي‌توان بهگندم، جو، صيفي‌جات و تره‌بار اشاره کرد. دختران و زنان روستاي هنجن، ضمن همکاري در فعاليت‌هاي کشاورزي به قالي بافي نيز مي‌پردازند.
بافت قديم روستاي کوهستاني هنجن به صورت متمرکز شکل گرفته است. در ساخت واحدهاي مسکوني عموماً از مصالح بومي مانند گل، سنگ و چوب استفاده شده است. پنجره‌ها و در خانه‌هاي قديمي از جنس چوب و بيشتر ورودي‌ها و روزنامه‌ها در اندازه‌هاي کوچک انتخاب شده‌اند تا از ورود هواي سرد و خشک به داخل خانه جلوگيري شود. جهت واحدهاي مسکوني جنوبي است و ايوان آن‌ها عامل تعديل هوا است. عبور رودخانه از دال روستا سرسبزي و سيماي عمومي روستا را موجب شده است.

روستاي هنجن از توابع بخش مرکزي شهرستان نطنز، با مختصات جغرافيايي 51 درجه و 44 دقيقه طول شرقي و 33 درجه و 67 دقيقه عرض شمالي، در 20 کيلومتري شمال غربي نطنز و 150 کيلومتري اصفهان واقع شده است. اين روستا در ارتفاع 1560 متري از سطح دريا قرار دارد و آب و هواي آن سرد و کوهستاني است.
رودخانه برز رود از شمال و رودخانه چيمه رود از ميان روستا عبور مي‌کند. کوه‌هاي لاوزه در جنوب و برزقو در غرب روستا امتداد يافته و چشم‌انداز بديعي ايجاد کرده است.
آثار به جا مانده از دوره‌هاي مختلف تاريخي مانند قلعه تاريخي پيش از اسلام، خانه‌هاي بافت قديم و بقعة امام‌زاده سيد داوود، پيشيينة تاريخي اين روستا را به دوره‌هاي پيش از اسلام مربوط مي‌سازد. روستاي هنجن در دورة صفويه و قاجاريه نيز از رونق خوبي برخوردار بوده است. اما در دوره پهلوي و دهه‌هاي اخير روي به افول نهاده است.
مردم روستاي هنجن به زبان پهلوي (فرس قديم) سخن مي‌گويند، مسلمان و پيرو مذهب شيعه جعفري هستند.
الگوي معيشت و سکونت
در سال 1385 جمعيت روستاي هنجن 213 نفر گزارش شده است.
درآمد مردم روستاي هنجن از فعاليت در حرفه‌هاي زراعت، دامداري و خدمات تأمين مي‌شود. گلابي، خرمالو، گردو، سيب، انجير و انار مهم‌ترين توليدات باغي روستاي هنجن است. از عمده‌ترين محصولات زراعي اين روستا مي‌توان بهگندم، جو، صيفي‌جات و تره‌بار اشاره کرد. دختران و زنان روستاي هنجن، ضمن همکاري در فعاليت‌هاي کشاورزي به قالي بافي نيز مي‌پردازند.
بافت قديم روستاي کوهستاني هنجن به صورت متمرکز شکل گرفته است. در ساخت واحدهاي مسکوني عموماً از مصالح بومي مانند گل، سنگ و چوب استفاده شده است. پنجره‌ها و در خانه‌هاي قديمي از جنس چوب و بيشتر ورودي‌ها و روزنامه‌ها در اندازه‌هاي کوچک انتخاب شده‌اند تا از ورود هواي سرد و خشک به داخل خانه جلوگيري شود. جهت واحدهاي مسکوني جنوبي است و ايوان آن‌ها عامل تعديل هوا است. عبور رودخانه از دال روستا سرسبزي و سيماي عمومي روستا را موجب شده است.

جاذبه های گردشگری
باغات اطراف روستا که ميوه‌هاي متنوعي در آن‌ها به عمل مي‌آيد از جمله ديدني‌ها و تفرجگاه‌هاي عمومي است، که در فصول بهار و تابستان مورد توجه گردشگران قرار مي‌ گيرند. حواشي رودخانه روستا، با انبوهي از درختان سرسبز، جلوه و زيبايي خاصي به روستا بخشيده است.
بقعه وبارگاه داوود بن حسن بن علي ابن ابيطالب (ع) در محوطه خوش منظر و باصفايي قرار گرفته و به وسيلة باغستان‌هاي انبوه و سرسبز محصور شده است.
بناي بقعه از آثار دوره صفوي است. در وسط صحن اين زيارتگاه محوطه‌اي وسيع وجود دارد. در چهار جانب محوطه مزبور، ايوان‌هاي مرتفع و در گوشواره‌هاي آن، اتاق‌هاي متحدالشکل با جزرهاي کاشيکاري شده، احداث کرده‌اند. از وسط هر ايوان، در جداگانه‌اي به صفه‌هاي داخلي حرم گشوده مي‌شود. گنبد کاشي فيروزه‌اي رنگ اين زيارتگاه جلوة جذابي دارد. آرامگاه به وسيله صندوق چوبي مشبک و کاشيکاري قديمي تزيين شده است.
مسجد جامع و حسينيه روستا که قدمتي ديرينه دارند مکان‌هاي برگزاري مراسم و آئين‌هاي مذهبي مردم روستا است.
قلعة تاريخي روستا در سده هشتم هجري قمري از قلاع مسکون و معمور بوده است. حمدالله مستوفي دربارة آن مي‌گويد که اين قلعه بر کوه سرسختي ساخته شده و امکانات زندگي در آن فراهم بوده است که در آن آسياب بادي نيز وجودداشته است. اين قلعه در حال حاضر روي به تخريب و ويراني دارد.
کاخ و باغ عباس آباد از آثار و ابنيه شاه عباس صفوي است، که هنوز ساختار کلي آن محفوظ مانده است. اين کاخ ييلاقي، تفرجگاه و شکارگاه شاهان صفوي و بستگان آن‌ها بوده است، که در حال حاضر به صورت مزرعه و ملک شخصي درآمده است. موقعيت طبيعي کاخ و باغ و بستان سرسبز آن، در پيچ و خم دامنه‌هاي غربي ارتفاعات کرکس چشم‌اندازهاي بسيار بديع و زيبايي را فراروي انسان قرار مي‌دهد.
بافت تاريخي روستا نيز دربردارندة بناهاي از عهد قاجار است. که در شمار زيباترين سکونت‌گاه‌هاي ييلاقي تاريخ معاصر ايران به شمار مي‌آيند.
مردم روستاي ييلاقي هنجن مراسم مربوط به عيد نوروز، سيزده به در و شب‌هاي چله را گرامي مي‌دارند و آيين‌هاي اعياد مذهبي فطر، قربان و ... به جاي مي‌آورند. برگزاري مراسم سوگواري در ايام محرم و صفر نيز در ميان مردم روستا معمول است.
بازي‌هاي محلي کودکان و نوجوانان روستاي هنجن از جمله قايم باشک و الک دولک نيز جالب توجه است.
پوشاک محلي مردان روستاي هنجن شامل شلوار مشکي، پيراهن، قبا، آرخاليق، شال کمر و گيوه است. پوشاک زنان روستا نيز شامل کلاه مخمل، چارقد (روسري)، چادرشب، پيراهن راسته، شلوار قردار (نوعي دامن شلواري)، يل (کت) و گيوه مي‌باشد.
از غذاهاي محلي رايج اين روستا، مي‌توان به آش هليم و آبگوشت اشاره نمود. a
سوغاتي‌هاي هنجن شامل انواع ميوه و صنايع دستي (قالي) مي‌باشد.
دسترسي: اين روستا از طريق آزادراه تهران - اصفهان و شهر نطنز با جاده‌اي آسفالت قابل دسترسي است. مسير منتهي به اين روستا دره‌اي بسيار زيباست


روستاي هنجن از توابع بخش مرکزي شهرستان نطنز، با مختصات جغرافيايي 51 درجه و 44 دقيقه طول شرقي و 33 درجه و 67 دقيقه عرض شمالي، در 20 کيلومتري شمال غربي نطنز و 150 کيلومتري اصفهان واقع شده است. اين روستا در ارتفاع 1560 متري از سطح دريا قرار دارد و آب و هواي آن سرد و کوهستاني است.
رودخانه برز رود از شمال و رودخانه چيمه رود از ميان روستا عبور مي‌کند. کوه‌هاي لاوزه در جنوب و برزقو در غرب روستا امتداد يافته و چشم‌انداز بديعي ايجاد کرده است.
آثار به جا مانده از دوره‌هاي مختلف تاريخي مانند قلعه تاريخي پيش از اسلام، خانه‌هاي بافت قديم و بقعة امام‌زاده سيد داوود، پيشيينة تاريخي اين روستا را به دوره‌هاي پيش از اسلام مربوط مي‌سازد. روستاي هنجن در دورة صفويه و قاجاريه نيز از رونق خوبي برخوردار بوده است. اما در دوره پهلوي و دهه‌هاي اخير روي به افول نهاده است.
مردم روستاي هنجن به زبان پهلوي (فرس قديم) سخن مي‌گويند، مسلمان و پيرو مذهب شيعه جعفري هستند.
الگوي معيشت و سکونت
در سال 1385 جمعيت روستاي هنجن 213 نفر گزارش شده است.
درآمد مردم روستاي هنجن از فعاليت در حرفه‌هاي زراعت، دامداري و خدمات تأمين مي‌شود. گلابي، خرمالو، گردو، سيب، انجير و انار مهم‌ترين توليدات باغي روستاي هنجن است. از عمده‌ترين محصولات زراعي اين روستا مي‌توان بهگندم، جو، صيفي‌جات و تره‌بار اشاره کرد. دختران و زنان روستاي هنجن، ضمن همکاري در فعاليت‌هاي کشاورزي به قالي بافي نيز مي‌پردازند.
بافت قديم روستاي کوهستاني هنجن به صورت متمرکز شکل گرفته است. در ساخت واحدهاي مسکوني عموماً از مصالح بومي مانند گل، سنگ و چوب استفاده شده است. پنجره‌ها و در خانه‌هاي قديمي از جنس چوب و بيشتر ورودي‌ها و روزنامه‌ها در اندازه‌هاي کوچک انتخاب شده‌اند تا از ورود هواي سرد و خشک به داخل خانه جلوگيري شود. جهت واحدهاي مسکوني جنوبي است و ايوان آن‌ها عامل تعديل هوا است. عبور رودخانه از دال روستا سرسبزي و سيماي عمومي روستا را موجب شده است.

 دنگزلو[tr][/tr][td][/td]


[tr][/tr][td][/td]



 موقعیت وتاریخچه


روستاي دنگزلو از توابع بخش پاداي شهرستان سميرم، با مختصات جغرافيايي 51 درجه و 38 دقيقه طول شرقي و 30 درجه و 52 دقيقه عرض شمالي، در 80 کيلومتري جنوب سميرم قرار گرفته است.
اين روستاي ييلاقي 2210 متر از سطح دريا ارتفاع دارد. آب و هواي آن در فصل تابستان معتدل و در فصل زمستان سرد و خشک است.
روستاي دنگزلو (دنگزلي) از اتراق‌گاه‌هاي ييلاقي عشايري بوده است که در اثر استقرار دائمي، به روستا تبديل شده است. دنگزلو، واژه‌اي ترکي به معني محل زندگي گراز است. گويا اين محل در گذشته گراز فراوان داشته است.
اين روستا محل سکونت طوايفي از لرهاي مهاجر روستاي خفر است و از يکصد سال پيش به سکونتگاهي دائمي تبديل شده است.
مردم اين روستا به زبان فارسي و با گويش لري صحبت مي‌کنند، مسلمان و پيرو مذهب شيعه جعفري هستند.
الگوی معیشت وسکونت
براساس نتايج سرشماري سال 1375، جمعيت اين روستا 297 نفر بوده است که در سال 1385 به تعداد 328 نفر رسيده است.
اقتصاد اين روستا بر فعاليت‌هاي زراعي، دامداري، باغداري و امور خدماتي استوار شده است. شرايط مساعد اقليمي، منابع غني آب، خاک حاصلخيز و کوشش‌هاي روستاييان امکان پرورش درختان سردسيري و انواع ميوه‌جات را فراهم آورده است. محصولات عمده زراعي و باغي اين روستا شامل گندم، جو، بادام کوهي و سيب درختي است.
سيب مرغوب اين روستا، شهرت منطقه‌اي دارد و در استان‌هاي مجاور به فروش مي‌رسد. مراتع غني و سنت رمه گرداني ضمن رونق دامداري موجبات توليد و تهيه انواع لبنيات و محصولات دامي را فراهم آورده است.
روستاي کوهستاني دنگزلو بافت مسکوني متمرکز دارد و در شيب تند دامنه‌هاي دنا استقرار يافته است. مصالح به کار رفته در ساخت واحدهاي مسکوني آن عبارت‌اند از: گل، خشت، آهن، آجر و چوب. قسمت‌هاي مختلف فضاهاي زيستي در روستاي دنگزلو شامل ايوان، اتاق پذيرايي، سرويس بهداشتي، حياط، باغچه، انباري و آشپزخانه مي‌باشد.
جاذبه های گردشگری
مهم‌ترين جاذبه‌هاي گردشگري اين روستا مشتمل بر چشم‌اندازهاي طبيعي و تفرجگاه‌هاي کوهستاني است. تفرجگاه‌هاي حاشية رودخانه لاي سرخ، و چشمه تول، غار طبيعي دنگزلو، مراتع سرسبز و گسترده، باغات ميوه، چشم‌انداز ارتفاعات و قله دنا، از جمله زيباترين جاذبه‌هاي طبيعي اين روستا به شمار مي‌روند.
منطره درختان سرسبز حاشيه رودخانه و کوچه باغ‌هاي روستا همراه با استقرار پلکاني واحدهاي مسکوني از ديگر جاذبه‌هاي طبيعي و کالبدي روستا است. موقعيت روستاي يدنگزلو به گونه‌اي است، که يکي از مسيرهاي زيبا و جذاب صعود به قله‌ي دنا از اين روستا مي‌گذرد. همچنين کوه حجال، که ارتفاع قلة آن 4260 متر است، در جنوب اين روستا واقع شده است.
مراسم شب يلدا، جشن چهارشنبه سوري، سيزده به در و مراسم عروسي، سورخواني در جشن‌ها، بزرگداشت اعياد ملي و مذهبي و نيز عزاداري در ماه محرم از آيين‌هاي مردم اين روستاست.
هَنْرِه هَنْرِه، هوشگله، چپي و کردي از گوشه‌هاي موسيقي لري است که توسط نوازندگان و خوانندگان بومي روستا اجرا مي‌شود.
محفل خواني و شاهنامه خواني از سنت‌هاي ريشه‌دار عشاير لر مقيم اين روستا است که همچنان جذابيت خود را حفظ کرده‌اند.
پوشاک محلي مردم روستاي دنگزلو را لباس‌هاي رايج در فرهنگ قوم لُر تشکيل مي‌دهد. پوشاک مردان مشتمل بر شلوار بلند و گشاد سياه رنگ، کلاه نمدي و چوخا است. زنان نيز از شلوار، کراس (پيراهن)، جليقه، گلنجه، عرشقين گلوني و کفش استفاده مي‌کنند. شلوار زنان از بالا گشاد و داراي کمر لبه‌دار است. لباس زنان روستا در رنگ‌هاي روشن و متنوع تهيه مي‌شود.
بافت انواع پوشاک پشمي و نخي به دست زنان و دختران روستايي رايج است. جوراب، دستکش، خورجين، شال گردن و پا پيچ از عمده‌ترين توليدات صنايع دستي اين روستاست.
سيب، نان محلي، کشک، روغن حيواني و صنايع دستي، سوغاتي‌هاي گردشگرپسند اين روستا هستند.
از معروف‌ترين غذاهاي محلي روستاي دنگزلو مي‌توان از دم پختک گوجه، آش شير، اوُلوبيا (آب لوبيا)، لايي پلو، کله جوش و اوقاچ نام برد.
دسترسي: اين روستا از طريق شهرهاي سي‌سخت، کمه و سميرم قابل دسترسي است و جاده‌اي مناسب دارد
گرمه وعروسان
روستاي گرمه در استان اصفهان شهرستان خور و بيابانك


[tr][td]
[/td][/tr][tr][td]
[/td][/tr][tr][td]
[/td][/tr][tr][td]
[/td][/tr][tr][td]
[/td][/tr][tr][td] 
[/td][/tr]

موقعیت وتاریخچه
روستاي عروسان از توابع بخش خور و بيابانک شهرستان نائين است که با مختصات جغرافيايي 55 درجه و 1 دقيقه طول شرقي و 33 درجه و 28 دقيقه عرض شمالي، در 234 کيلومتري شمال شرقي نايين قرار گرفته است. اين روستا از سطح دريا، 920 متر ارتفاع دارد و آب و هواي آن گرم و خشک است. رودخانه فصلي فراخ از 2 کيلومتري جنوب روستا عبور مي‌کند و کوه دوانبارو و روستاي گرمه نيز در شمال آن واقع شده‌اند.
روستاي گرمه، که در 6 کيلومتري روستاي عروسان واقع شده است، از نظر اقليم، نوع معيشت، معماري و فرهنگ عمومي با روستاي عروسان مشابهت دارد و در نوع خود يک جاذبه کم‌نظير به حساب مي‌آيد.
زيارتگاه، خانه‌هاي بافت قديم با معماري خاص مناطق کويري و آب انبارهاي روستا قدمت تاريخي نسبتاً طولاني دارند و نشانگر تاريخ کهن استقرار انساني در روستاي گرمه و عروسان است.
مردم روستاهاي گرمه و عروسان با گويش محلي خاص «گرمه‌اي» سخن مي‌گويند، مسلمان و پيرو مذهبي شيعه جعفري هستند.


الگوي معيشت و سکونت


براساس نتايج سرشماري سال 1375، جمعيت روستاي روسان 266 نفر بوده است که در سال 1385 به 270 نفر افزايش يافته است.
اقتصاد روستاي عروسان بر فعاليت‌هاي زراعي، باغداري، پرورش شتر و توليد صنايع دستي استوار شده است. پنير، کره محلي، رب انار، خرما، انواع سبزيجات، صيفي‌جات، پنبه، گندم، جو و ارزن، محصولات متنوع دامي، زراعي و باغي اين روستا هستند.
طبيعت کويري موجبات پرورش شتر را فراهم نموده و گروهي از مردم به پرورش شتر اشتغال دارند. از انواع صنايع دستي توليدي مردم روستاي عروسان مي‌توان به جارو، زنبيل، کلاه تزييني، گيوه، پلاس، گليم شتري، گليم بزي، سبد با چوب انار، پارچه‌هاي دست باف و طناب با الياف خرما اشاره کرد.
روستاي کوهپايه‌اي عروسان به دليل نزديکي به کوير نمک، تحت تأثير اقليم گرم و خشک مي‌باشد و معماري آن نيز، از معماري مناطق کويري تأثير پذيرفته است. بافت مسکوني روستا، به صورت متمرکز در پاي کوه گسترده شده است و معابر اصلي آن آسفالت است. فضاهاي مشترک در خانه‌هاي روستايي عبارتند از: اتاق‌ها، حياط مرکزي، باغچه، ايوان، ديوارهاي ضخيم و خروجي‌هاي کوچک. درها و پنجره‌هاي واحدهاي قديمي، چوبي است و مصالح عمده به کار رفته در آن‌ها، مشتمل بر گل، خشت، چوب و آجر است.


جاذبه‌هاي گردشگري


روستاي عروسان در فاصله 50 کيلومتري کوير نمک قرار دارد. چشم‌انداز مسحور کننده شن‌هاي روان در دشت‌هاي گسترده، آسمان پرستاره، سکوت محض و منظره بي‌بديل آفتاب در طلوع و غروب از جمله زيبايي‌هاي کوير نمک است که کوير نوردان بسياري را به قلمرو پر رمز و راز خود فرا مي‌خواند.
نخلستان‌هاي سرسبز به خصوص در ايام برداشت محصول از ديگر جاذبه‌هاي روستاست. در اين نخلستان‌ها، بيش از 60 نوع خرما به عمل مي‌آيد.
آبگرم معدني که در فاصله 18 کيلومتري روستا قرار دارد، در ايام مختلف سال، گردشگران زيادي را به سوي خود جذب مي‌کند.
به دليل نزديکي روستا به کوير نمک و کمي نزولات جوي، چندين آب انبار در داخل و اطراف روستا و در کنار مسيل‌ها ساخته شده که در گذشته‌هاي دور، آب آشاميدني مردم را تأمين مي‌کرده‌اند. محل ساخت آب انبارها، مصالح به کار رفته، سيستم خنک کننده، پله‌هاي ورودي، شير برداشت و همچنين سيستم رسوب‌گذاري و تاريکي داخل آب انبار از جمله ويژگي‌هاي منحصر به فرد اين نوع فضاهاست که نظر گردشگران و کويرنوردان را به سوي خود جلب مي‌کند.
در اين روستا، آرامگاه دو امام‌زاده وجود دارد که مورد احترام مردم و زائران است. مردم روستا، مراسم مختلف مذهبي و فرهنگي خود را در مسجد يا در اين اماکن برگزار مي‌کنند.
از ويژگي‌هاي فرهنگي مردم روستاي عروسان مي‌توان به برگزاري مراسم تعزيه و نوحه خواني در ايام ماه محرم اشاره کرد. از ديگر آيين‌ها و مراسم متداول در بين مردم مي‌توان به آيين‌هاي خاص در مراسم عروسي مانند حنابندان، عروس کشون و سرتراشون و همچنين به مراسم «نخل برداري»، «الوداع» ماه رمضات «برات» نيمه شعبان، «زنبيل داران»، «علم داران» و مراسم عيد نوروز، چهارشنبه سوري و شب‌هاي يلدا اشاره کرد.
موسيقي محلي در مراسم شادي و عروسي‌هاي روستا، امري متداول است. خوانندگان بومي، اشعار محلي و قديمي را با همراهي ساز و دف اجرا مي‌کنند. زمزمه ترانه‌هاي محلي، در هنگام فعاليت در مزرعه و باغ نيز ميان روستاييان رايج است.
گيتن و الک دولک از بازي‌هاي محلي رايج در ميان جوانان روستاست.
از صنايع دستي و سوغاتي‌هاي روستا مي‌توان به جارو، زنبيل، کلاه زنبيلي، گيوه، پلاس، گليم شتري، گليم بزي، سبد با چوب انار، پارچه‌هاي دست باف، طناب با الياف خرما، خرما، شيره خرما و رب انار اشاره نمود.
آبگوشت محلي، کلاجوش (کله جوش)، آش ارزن، ارزن پلو، پلوي بلغور، گوجه بادمجان و آش هلگ، خوش طعم‌ترين غذاهاي محلي و گردشگرپسند اين روستا هستند.
دسترسي: اين روستا از طريق شهرهاي نايين، خور و طبس قابل دسترسي است و جاده‌اي آسفالت دارد.






امضای کاربر : .........
جمعه 22 آذر 1392 - 01:27
نقل قول این ارسال در پاسخ گزارش این ارسال به یک مدیر
تشکر شده: 1 کاربر از hamandish به خاطر این مطلب مفید تشکر کرده اند: art_andish /
hamandish آفلاین



ارسال‌ها : 451
عضویت: 28 /8 /1392
تشکرها : 1432
تشکر شده : 2280
پاسخ : 25 RE مناطق دیدنی اصفهان
روستای کلهرود
رود[tr][/tr][td][/td][tr][/tr][td][/td][tr][/tr][td][/td][tr][/tr][td][/td][tr][/tr][td][/td]

موقعیت وتاریخچه

روستاي کلهرود از توابع بخش مرکزي شهرستان نطنز، با مختصات جغرافياي 51 درجه و 23 دقيقه طول شرقي و 33 درجه و 21 دقيقه عرض شمالي، در فاصلة 115 کيلومتري جنوب غربي نطنز واقع شده است.
اين روستا در ارتفاع 260 متري از سطح دريا قرار دارد و آب و هواي آن در فصل تابستان معتدل و در فصل زمستان سرد و خشک است.
روستاي کلهرود از شمال به کوه کلهرود، از شمال شرقي به کوه پنج سر و غار چاه وزنه و از جنوب به کوه تک لُر محدود مي‌شود. رودخانه هيني از جنوب غربي و رودخانه کلهرود از ميان روستا عبور مي‌کند.
قنات‌هاي متعدد، حمام قديمي، زيارتگاه شاهزاده عبدالله و خانه‌هاي قديمي نشانگر سابقه سکونت طولاني در اين روستاست. نام قديمي اين روستا کله رود بوده است.
مردم روستاي کلهرود، به زبان فارسي و با لهجه محلي سخن مي‌گويند، مسلمان و پيرو مذهب شيعه جعفري هستند.
الگوي معيشت و سکونت
براساس نتايج سرشماري سال 1375، اين روستا داراي 1850 نفر جمعيت بوده است که در سال 1385 به حدود 2000 نفر افزايش يافته است.
اقتصاد روستا بر پايه فعاليت‌هاي زراعي، دامداري، باغداري، فعاليت‌هاي خدماتي و توليد صنايع دستي استوار شده است. محصولات عمده زراعي و باغي روستا مشتمل بر گندم، جو، بنشن، تره‌بار، کتيرا، بادام، آلوزرد، سيب، گردو، توت و سنجد مي‌باشد.
روستاي کلهرود در منطقه‌اي کوهستاني با بافت مسکوني متمرکز استقرار يافته و شامل سه محله به نام‌هاي تُک لُر کلهرود، سربيشه کلهرود و قلعه کلهرود مي‌باشد. رودخانه فصلي کلهرود روستا را به دو بخش تقسيم مي‌کند. کناره‌هاي رودخانه را انبوه درختان سايه‌دار پوشانيده است.
واحدهاي مسکوني روستا عموماً در بافت قديمي و به موازات رودخانه به صورت زنجيره‌اي استقرار يافته‌اند. مصالح به کار رفته در اين خانه‌ها عمدتاً از چوب، سنگ، گل، خشت و آجر است. معماري روستا تلفيقي از معماري روستاهاي کويري و کوهپايه‌اي است

جاذبه های گردشگری
در حاشيه رودخانه فصلي هيني چشم‌اندازهاي زيبا و دلنوازي وجود دارد که در ايام مختلف سال مکان‌هاي مناسبي براي تفرج و طبيعت گردي به شمار مي‌آيند. اين تفرجگاه‌ها فضاهاي متنوع و مرکب طبيعي دارند.
کوهپايه‌هاي حاشيه روستا مکان مناسبي براي رشد گونه‌هاي متنوع گياهي و جانوري است. به طوري که از حيث تنوع حيات طبيعي، منطقه حفاظت شدة اين ناحيه در نوع خود کم نظير است. گونه‌هاي گياهي، جانوران و پرندگان پيرامون اين روستا عبارتند از: بادام کوهي، شاه‌تره، گل‌گاوزبان، پونه، قوچ، ميش، گرگ، شغال، خرگوش و کبک.
غار طبيعي کلهرود در يک کيلومتري شمال روستا واقع شده و در ايام مختلف سال محل مناسبي براي علاقه‌مندان به غارنوردي است.
قنات‌هاي متعدد، منابع آبي مهم روستا را تشکيل مي‌دهند. مهم‌ترين اين رشته قنات‌ها عبارتند از: قنات‌هاي شيخ، غلامعلي، هيني، حاجي، پورتجه، ذوالفقار، جعفري، مختار خرپاره پايين، ياري و قنات خرپاره بالا.
حمام قديمي که در مرکز روستا واقع شده است، معماري ويژه‌اي دارد و از آثار دورة قاجاري است.
زيارتگاه شاهزاده عبدالله، از جاذبه‌هاي مذهبي روستا است. اين زيارتگاه با قدمتي يکصد ساله، معماري کويري دارد و يکي از پر زائرترين زيارتگاه‌هاي روستايي در استان اصفهان است.
برگزاري مراسم اعياد ملي و مذهبي از ويژگي‌هاي فرهنگي روستاست. مراسم نخل گرداني در ماه محرم از جمله مراسم ويژه و رايج در اين روستا است. جشن شب چهارشنبه سوري، محبوب‌ترين جشن ملي در ميان مردم اين روستاست.
ني، دف، تنبک، طبل، دهل و سنج مرسوم‌ترين سازهاي مورد استفاده در موسيقي اين روستا مي‌باشد. بعضي از اين سازها در مراسم عزاداري، نوحه خواني و شبيه خواني ايام محرم کاربرد دارد. دو بيتي خواني همراه با ني‌نوازي از نوارهاي محلي است که در مراسم عروسي مورد استفاده قرار مي‌گيرد. بازي‌هاي محلي ماچادوس، گوي بازي و هفت سنگ در روستا رواج دارد.
قالي، گليم و جاجيم مهم‌ترين صنايع دستي روستاي کلهرود است. نقش و طرح قالي‌هاي کلهرود ترنج محرابي است. طرح قالي‌هاي اين روستا از طراحي و نوع بافت قالي در کاشان و اصفهان متأثر است.
از ديگر صنايع دستي روستا مي‌توان به نمد مالي، حلاجي و کرباس بافي اشاره کرد.
سوغاتي‌هاي روستاي کلهرود مشتمل بر گردو، سيب، کتيرا و همچنين فرش‌هاي کوچک و کلاه‌هاي نمدي است.
از مشهورترين غذاهاي محلي و گردشگر پسند اين روستا مي‌توان به آبگوشت، کله جوش، آش جو، قرمه و کماج اشاره کرد.
دسترسي: اين روستا از طريق شهرهاي شاهين شهر، ميمه، مورچه خورت و نطنز قابل دسترسي است و جاده‌اي مناسب دارد

نیسیان
[tr][/tr][td][/td][tr][/tr][td][/td][tr][/tr][td][/td][tr][/tr][td][/td]
موقعیت وتاریخچه

روستاي نيسيان از توابع بخش مرکزي شهرستان اردستان، با مختصات جغرافيايي 52 درجه و 28 دقيقه طول شرقي و 32 درجه و 59 دقيقه عرض شمالي، در 49 کيلومتري جنوب شرقي اردستان قرار گرفته است. اين روستا در ارتفاع 2150 متري از سطح دريا قرار دارد و آب و هواي آن در تابستان معتدل و در زمستان سرد است.
خانه‌هاي بافت قديم، زيارتگاه، قنات تاريخي، قلعه و حمام قديمي، نشانه‌هايي از قدمت تاريخي روستاست. با توجه به نشانه‌هاي موجود، قدمت اين روستا را مي‌توان به پيش از دوره صفوي و بنابر برخي شواهد به پيش از اسلام مربوط دانست.
مردم روستاي نيسيان با گويشي بسيار کهن و نزديک به زبان پهلوي سخن مي‌گويند، مسلمان و پيرو مذهب شيعه جعفري هستند

الگوی معیشت وسکونت
براساس نتايج سرشماري سال 1375، جمعيت روستاي نيسيان 1412 نفر بوده است که در سال 1385 به 1598 نفر افزايش يافته است.
زراعت، دامداري، باغداري و توليد صنايع دستي مشاغل اصلي روستاييان را تشکيل مي‌دهند و گروهي از مردم، در امور خدمات اشتغال دارند. محصولات روستا عبارتند از: بادام، گردو، حبوبات و سيب‌زميني. انواع لبنيات نيز در روستا توليد مي‌شود. از ديگر مشاغل مردم اين روستا قالي بافي است. در اکثر خانه‌هاي روستايي دار قالي برپاست و عمدتاً زنان و دختران روستا به بافت قالي مي‌پردازند.
روستاي کوهستان نيسيان بافت مسکوني متمرکزي دارد. جهت‌گيري واحدهاي مسکوني آن شمالي - جنوبي است و کالبد روستا در محلات هفت‌گانه شاه‌آباد، چاله گور، خنذر، بامير، لزگا، کوچه بناب و ميان ده پراکنده است. ديوار کوچه‌ها و حصارها از چينه‌هاي گلين است.
حياط و ايوان خانه‌ها کاربري‌هاي متعددي دارند و در ساخت واحدهاي مسکوني از مصالح بومي مانند چوب، خشت، گل، سنگ و آجر استفاده شده است. سقف خانه‌ها مسطح است و با سرشاخه‌هاي درختان و چوب پوشش داده شده‌اند.
ضخامت ديوارها به منظور مقابله با سرماي محيط ضخيم ساخته شده‌اند و درها و پنجره‌ها نيز غالباً ابعاد کوچکي دارند.

جاذبه های گردشگری
درختان کهنسال چنار در حاشيه قنات قديمي و در داخل روستا، جلوه‌اي از طبيعت زيباي روستاي نيسيان را به نمايش گذاشته‌اند. اين درختان که عمري طولاني دارند، موجبات سرسبزي و طراوت محيط روستا را فراهم آورده‌اند. باغ‌هاي ميوه اطراف روستا نيز، چشم‌اندازي زيبا و تماشايي دارند. چشم‌اندازهاي ارتفاعات پيرامون روستا نيز بسيار جالب توجه است.
قلعة روستا که از قلعه‌هاي تاريخي با کارکرد دفاعي است، در دورة قاجاريه ساخته شده است.
مسجد جامع روستا که از آثار دوره حکومت قاجاريان است، از نظر معماري و کاشيکاري بسيار جالب توجه و واجد ارزش‌هاي تاريخي است.
حمام قديمي روستا نيز جاذبة تاريخي ديگري است که در محوطه‌ي بافت قديمي و در مرکز روستا قرار دارد.
خانه‌هاي قديمي روستا که در ساخت آن‌ها از مصالح بومي استفاده شده، به دليل انطباق با نيازهاي روزمره روستاييان بسيار جالب توجه و از جاذبه‌هاي روستا به شمار مي‌آيند.
برگزاري مراسم عيد نوروز، چهارشنبه سوري، سيزده به در و مراسم ويژه عروسي در روستا معمول است. مراسم خاص «شب عسله» و شب چله نيز دو رسم ديرينه‌اي است که در روستا برگزار مي‌شود. مراسم عزداري در ايام محرم و به ويژه در روزهاي تاسوعا و عاشورا در روستا برگزار مي‌شود.
بازي‌ها و ورزش‌هاي محلي اين روستا عبارتند از: هفت سنگ، يک قل دوقل، تخم‌مرغ جنگي، گرپ بازي، فل و چوبي (نوعي الک دولک) که عمدتاً توسط جوانان و نوجوانان روستا به اجراء درمي‌آيند.
در اين روستا انواع قالي‌هاي گران قيمت با طرح نائين و نقشه لچک ترنج بافته مي‌شود. اين نوع محصولات صنايع دستي روستا، در بازار شهرهاي مجاور به فروش مي‌رسد.
غذاهاي محلي معروفي که در حال حاضر نيز در روستا طبخ مي‌شوند، عبارتند از: کله جوش، آش جو، اسکنه، آش ارزن، آکاچي و آش کدو.
دسترسي: اين روستا از طريق شهرهاي اردستان و اصفهان با جاده آسفالت قابل دسترسي است

روستای قهی
[tr][/tr][td][/td][tr][/tr][td][/td][tr][/tr][td][/td]
موقعیت وتاریخچه
روستاي قهي از توابع بخش کوهپايه شهرستان اصفهان، با مختصات جغرافيايي 52 درجه و 23 دقيقه طول شرقي و 32 درجه و 37 دقيقه عرض شمالي، در 70 کيلومتري شرق اصفهان قرار دارد.
اين روستا در ارتفاع 1575 متري از سطح دريا واقع شده و آب و هواي معتدل و خشک دارد.
قدمت روستاي قهي به دوره صفويه مي‌رسد. آثار تاريخي متعددي از اين دوره به جا ماندهاست. قلعه‌ها، آب انبارها، قنوات، مقابر قديمي و بقعه امام‌زاده روستا، از آباداني و رونق اين روستا در دوره صفويه حکايت دارد.
مردم روستاي قهي با گويش ولاتي صحبت مي‌کنند، مسلمان و پيرو مذهب شيعه جعفري هستند.
الگوي معيشت و سکونت
براساس نتايج سرشماري سال 1375، روستاي قهي 714 نفر جمعيت داشته است که در سال 1385 به 1250 نفر رسيده است. اقتصاد روستا بر پايه فعاليت‌هاي زراعي، دامداري، باغداري و توليد صنايع دستي استوار شده است. گندم، جو، شويد، چغندر، پنبه، توت و سنجد عمده‌ترين محصولات زراعي و باغي اين روستا هستند. تعداد زيادي از مردم روستا به قالي‌بافي و نخ‌ريسي اشتغال دارند.
روستاي قهي با بافت مسکوني متمرکز در کوهپايه استقرار يافته است. ويژگي‌هاي اقليمي روستا تأثير بسزايي در بافت و معماري فضاهاي مسکوني روستا داشته است. اختلاف حرارت شب و روز و پايين بودن رطوبت نسبي، دليل اصلي گرايش روستا به معماري کويري است.
شبکه راه‌هاي اين روستا به هم پيوسته است و هر رشته راه، به يکي از محلات روستا ختم مي‌شود.
حياط مرکزي و باغچه‌هاي خانه‌ها موجب تلطيف هوا و کاهش ميزان گرما مي‌شود. ديوارهاي خشتي و آجري همراه با گنبدهاي قوسي از ديگر ويژگي‌هاي معماري اين روستا است

جاذبه های گردشگری
استقرار روستاي قهي در فلات مرکزي ايران و همجواري آن با کوير، جلوه‌هاي طبيعي ويژه‌اي پديد آورده است. باغ ول، يکي از جاذبه‌هاي طبيعي روستاي قهي است که مورد توجه گردشگران قرار مي‌گيرد.
مهم‌ترين جاذبه‌هاي گردشگري اين روستا آثار تاريخي آن است:
آب انبارهاي حاج خان نائب و حاج مختار، از نظر تاريخي واجد ارزش معماري هستند. برخي منابع محلي، بناي اين آب انبارها را به دوره صفوي نسبت مي‌دهند. سيستم جمع‌آوري و برداشت آب از اين آب انبارها در نوع خود کم نظير و بسيار جالب توجه است.
قنات کهني يکي از قديمي‌ترين قنات‌هاي موجود در منطقه است که همچنان داير و قابل استفاده است.
قلعه‌هاي آتشگاه، خيرآباد و خان آباد، از قلاع تاريخي اين روستا هستند که از دوره‌هاي مختلف تاريخي به يادگار مانده‌اند.
در روستاي قهي، شش مسجد وجود دارد. مسجد جامع روستا قدمتي دويست ساله دارد. زيارتگاه شاهزاده عبدالواحد و آرامگاه پير شمس‌الدين از ديگر جاذبه‌هاي اين روستا به شمار مي‌روند.
مردم روستاي قهي در اعياد ملي و مذهبي به جشن و سرور و در ايام محرم و وفات ائمه به عزداري مي‌پردازند. عزاداري روز عاشورا و 28 صفر و برگزاري جشن نيمه شعبان و «مراسم برج» (بالا رفتن عده‌اي بر روي شانه‌هاي عده‌اي ديگر که به صورت نيمه خميده حلقه زده‌آند و خواندن آواز و ذکر و چرخيدن آن‌ها) از جاذبه‌هاي فرهنگي روستا محسوب مي‌شوند.
از جمله آواها و ترانه‌هاي رايج در روستاي قهي آواز گل بالا است که در مراسم روستا اجرا مي‌گردد.
صنايع دستي روستاي قهي مشتمل بر قالي بافي، نخ ريسي براي تهيه پارچه‌هاي کرباسي است.
حلوا سوهان، کلوچه محلي و نان تره از سوغاتي‌هاي اين روستا هستند که نزد گردشگران محبوبيت دارند.
از مشهورترين غذاهاي محلي روستاي قهي مي‌توان به کله جوش، آبگرم، کوکوي تره، گوشت قليه و آبگوشت محلي اشاره کرد.
دسترسي: اين روستا از طريق اصفهان، کوهپايه و هرند، با جاده‌اي آسفالت قابل دسترسي است

روستای مهرجان

موقعیت وتاریخچه
روستاي مهرنجان (مهرجان) از توابع بخش خور و بيابانک شهرستان نائين، با مختصات جغرافيايي 55 درجه و 9 دقيقه طول شرقي و 33 درجه و 30 دقيقه عرض شمالي، در 275 کيلومتري شمال شري نايين و 415 کيلومتري اصفهان قرار دارد. روستاي مهرجان در ارتفاع 750 متري از سطح دريا قرار گرفته و آب و هواي آن گرم و خشک است. اين روستا از شمال غرب به روستاي گرمه و از جنوب به روستاي ده نو محدود مي‌شود.
خانه‌هاي قديمي، آسياب‌هاي آبي، مراکز ديده‌باني و ساباط‌هاي کوچه‌هاي قديمي نشانه‌هايي از سابقة تاريخي روستاي مهرجان است. تاريخ اين روستا به بيش از پانصد سال مي‌رسد.
مردم اين روستا به زبان فارسي و با لهجه محلي سخن مي‌گويند، مسلمان و پيرو مذهب شيعه جعفري هستند.

الگوی معیشت وسکونت
براساس نتايج سرشماري سال 1375، جمعيت روستاي مهرجان 668 نفر بوده است که در سال 1385، به 770 نفر افزايش يافته است.
مشاغل عمدة مردم روستاي مهرجان، زراعت، دامداري و توليد صنايع دستي است. گندم، جو و خرماي «قَسَبْ» از عمده‌ترين محصولات زراعي اين روستا مي‌باشند. تعدادي از مردم نيز به توليد فرش با طرح و نقوش نايين و نجف‌آباد و مصنوعات حصيري اشتغال دارند.
روستاي مهرجان، با بافت مسکوني متمرکز در جنوب غربي دشت کوير و در مسير جاده ارتباطي شاهرود - نايين استقرار يافته است. معابر اصلي روستا و جاده ارتباطي آن به شهر خور آسفالت مي‌باشد. واحدهاي مسکوني در جهت جنوب ساخته شده‌اند. مصالح به کار رفته در ساخت خانه‌هاي روستايي، خشت، گل، چوب و سنگ است. در و پنجره‌ها از جنس چوب است و بر روي در خانه‌هاي قديمي، تزييناتي خاص وجود دارد. حريم خانه‌هاي روستايي با گل و خشت ديوارچين شده است

جاذبه های گردشگری
طبيعت سرسبز و نخلستان‌هاي برافراشته، گستره وسيعي از روستا را به خود اختصاص داده است. چشم‌انداز باغ‌هاي ميوه و نخلستان‌هاي انبوه روستا، بسيار زيبا و از جملة جاذبه‌هاي طبيعي قلمرو اين روستا به شمار مي‌روند.
ساباط‌ها، کارونسرا و آسياب آبي از جاذبه‌هاي تاريخي اين روستا هستند.
مسجد جامع روستا، معماري منحصر به فرد و باشکوهي دارد. اين مسجد، مرکز برپايي مراسم مذهبي در روستاست. آرامگاه تني چند از بزرگان روستاي مهرجان مانند حاج شمس‌الدين محمد از مفاخر علمي روستا، مورد احترام مردم روستاست.
خانه‌هاي مسکوني بافت قديم روستا، قدمتي کهن دارند. در و پنجره‌هاي چوبي، سردرهاي بلند و نقش و نگارهاي بر روي درهاي خانه‌ها از ويژگي‌هاي جالب توجه معماري اين روستا به شمار مي‌روند و مورد توجه گردشگران قرار مي‌گيرند.
صنايع دستي در روستاي مهرجان رواج دارد. بافت قالي با طرح نايين، گليم، انواع زنبيل و سبد، کلاه حصيري، جارو، بادبزن، حصيرهاي بسته‌بندي خرما و تخته گو (چشم نظري، که با اسفند، مهره‌هاي رنگين و خرما خرک تزيين مي‌شود) از انواع صنايع دستي روستاي مهرجان به شمار مي‌روند.
سوغاتي‌هاي اين روستا عبارتند از: خرما و شيره خرما، حوله، کرباس، جارو، عبا، شمد، چادرشب، قالي، گليم و ديگر صنايع دستي که در روستا توليد مي‌شوند.
برگزاري مراسم اعياد نوروز، فطر، قربان و بزرگداشت روزها و شب‌هاي ملي سيزده به در، چهارشنبه سوري، يلدا و تولد ائمه در روستا رواج دارد.
کشتن نخل از مراسم خاص روستا است. اين رسم، ويژة روستا است. پنير نخل از جمله نادرترين محصولاتي است که تهية آن نياز به کُشتن نخل دارد. عيد برات نيز از مراسم ويژة اين روستا است که در نيمه شعبان برگزار مي‌شود.
موسيقي و زمزمه ترانه‌هاي محلي همراه با سازهاي ني و سرنا در مراسم جشن و سرور و عروسي‌هاي روستا رواج دارد.
بازي‌هاي محلي رايج در اين روستا عبارتند از: قايم شدو، سنگ چين، گازي مازي، قلم قلم، نگرانگرا، هرنگ هرنگ، سوتو، گتين و گل گندم.
غذاهاي محلي روستا مشتمل بر انواع کباب، سيب‌زميني تنوري، آبگوشت، کلاجوش، چرب و شيرين، يخ نيش، دوشوا، چنگان يا چنگمان، غليف يا قليف، دوماشو، آش سرکة چغندر، آش آنغوره، آش ترش، آش کدو حلوايي و آش دوغ که با مهارت خاصي پخته مي‌شود.
دسترسي: اين روستا از طريق جاده آسفالت نايين به خور و بيابانک قابل دسترسي است.



امضای کاربر : .........
جمعه 22 آذر 1392 - 23:13
نقل قول این ارسال در پاسخ گزارش این ارسال به یک مدیر
تشکر شده: 3 کاربر از hamandish به خاطر این مطلب مفید تشکر کرده اند: sepanta / mostafa / shahid /
ارسال پاسخ
برای نمایش پاسخ جدید نیازی به رفرش صفحه نیست روی تازه سازی پاسخ ها کلیک کنید !



برای ارسال پاسخ ابتدا باید لوگین یا ثبت نام کنید.


پرش به انجمن :